Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.com
Ο Δημήτρης, όψιμος φίλος και συνκυνηγός, από την πρώτη μέρα που τον γνώρισα με εκπλήσσει με την ψυχραιμία του σε ότι έχει να κάνει με τα συνδικαλιστικά του κυνηγετικού χώρου.
Όντας ένας από τους φανατικούς επισκέπτες του προσωπικού μου ιστοχώρου, δεν αφήνει δημοσίευση που να μην την διαβάσει και να μην αποτυπώσει στο τέλος τα συναισθήματα που του προκάλεσε.
Πάντα λοιπόν, η σχεδόν πάντα, το άρθρο του έβγαζε γέλια κι αυτός ήταν ο λόγος που το μαρκάριζε ως «αστείο». Ανέκδοτο διάβαζε; Αστείο. Φλέγοντα ζητήματα του χώρου και δη του συλλόγου; Αστείο.
Αστεία αστεία, ήρθα και κόρωσα και έβγαλα καπνούς σαν το τρένο. «Τι το αστείο διαβάζεις και γελάς βρε Δημητράκη συνέχεια;» τον ρώτησα με ένα e-mail γιατί έκρινα ότι η δια ζώσης επικοινωνία δεν θα μας έβγαινε σε καλό. Η απάντηση που ήρθε μετά από μερικές ώρες σε συνδυασμό με τα μαντάτα της περασμένης Παρασκευής από την Θεσσαλονίκη και έχοντας πάντα στο μυαλό μου πόσο εκτροχιασμένοι είναι κάποιοι από τους ταγούς μας, με έκανε να θέλω να κλαίω ασταμάτητα και να ζητώ συγνώμη από τον άδικα παρεξηγημένο φίλο μου.
Σε όμορο νησάκι, λέει, οι θηροφύλακες όντας έχοντας συλλάβει κάποιον που κυνηγούσε εντός καταφυγίου και αφού έπραξαν τα δέοντα που ορίζει η νομοθεσία, τον συνάντησαν την επόμενη να κυνηγά ανενόχλητος σε άλλη περιοχή με άλλο τουφέκι. Μην θέλοντας όμως να τον στείλουν στο αυτόφωρο, έκαναν τα «στραβά μάτια» και άλλαξαν πορεία!
«Μπορείς κι εσύ τώρα να γελάσεις ανενόχλητος», έτσι τελείωνε η απάντηση του Δημήτρη. Εγώ στο προηγούμενο τεύχος εν τω μεταξύ, αναρωτιόμουν γιατί δεν έχουμε εδραιώσει τον θεσμό των κυνηγετικών ακαδημιών! Χιλιάδες άλλοι, κάνουν πρότυπο κάποιους που τελικά δεν θα έπρεπε να είναι στην ελίτ του κυνηγετικού στερεώματος και να φιγουράρουν σε περιοδικά και εκδηλώσεις.
Αντιθέτως αυτού όμως, τους έχουμε εκλεγμένους εκπροσώπους διαφόρων συλλόγων και ομίλων. «Με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις» λέει η σοφή παροιμία. «Τι να πούμε τι, τι να τραγουδήσουμε», συμπληρώνει και το γνωστό άσμα.
Τι να μάθουν στα παιδιά μας όλοι αυτοί που, τελικά, ο μόνος τους σκοπός και το μοναδικό τους μέλημα, είναι πώς θα γεμίσουν την τσέπη τους από το κυνήγι; Το μόνο σεμινάριο που μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα θα έχει τίτλο: «Στήνοντας το ασύλληπτο μηχανάκι», ή το: «Κάνω το παγώνι να ‘ρθει η 1η που πληρώνει».
Συγνώμη φίλε μου. Τελικά έχεις δίκιο, είμαστε για γέλια!
Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 12/10/2011.
