Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Κυκλοφορεί ΣΗΜΕΡΑ!

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Χρήστου Χατζιώτη.

ΠΗΓΗ: http://karteri.wordpress.com/

Παγίδευαν άγρια πτηνά με δίχτυα και ηχομιμητικές συσκευές.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΘΗΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ)

Πολύ σοβαρή υπόθεση παράνομης παγίδευσης άγριων πτηνών καταγγέλθηκε σε χωριό της Επαρχίας Λάρνακας, από μέλη της Υπηρεσίας Θήρας & Πανίδας σε συνεργασία με μέλη του Κλιμακίου Πάταξης της Λαθροθηρίας του Αρχηγείου Αστυνομίας.

Συγκεκριμένα και μετά από μια πολύ καλά συντονισμένη και στοχευμένη επιχείρηση, η οποία άρχισε από το βράδυ της Δευτέρας 14.10.2013, καταγγέλθηκαν 2 πρόσωπα τα οποία παγίδευαν άγρια πτηνά, εντός μεγάλου περιφραγμένου χώρου, με τη χρήση μεγάλου αριθμού δικτύων και συσκευών που εξέπεμπαν κελαηδήματα άγριων πτηνών.

Κατά την επιχείρηση εντός του περιφραγμένου χώρου, ο οποίος ήταν υπό την επιτήρηση αριθμού συνεργών που λειτουργούσαν ως φρουροί για να ειδοποιήσουν τους παγιδευτές σε περίπτωση που εντόπιζαν κινήσεις των διωκτικών αρχών, εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν ως τεκμήρια 13 μεγάλα δίκτυα παγίδευσης αγρίων πτηνών, 23 σωλήνες, 7 πασσάλοι, 3 συσκευές που εξέπεμπαν κελαηδήματα άγριων πτηνών και 156 φρεσκοσκοτωμένα, προστατευόμενα, άγρια πτηνά. Επίσης τα μέλη των υπηρεσιών απελευθέρωσαν από τα δίκτυα άλλα 75 ζωντανά άγρια πτηνά τα οποία ήταν παγιδευμένα στα δίκτυα. Ακόμα σε έλεγχο που έγινε σε παραπλήσιο υποστατικό, εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν 2 δίκτυα παγίδευσης αγρίων πτηνών και 4 συσκευές που εκπέμπουν κελαηδήματα άγριων πτηνών.

Με αφορμή την πιο πάνω υπόθεση η Υπηρεσία Θήρας & Πανίδας υπενθυμίζει ότι οι παράνομες μέθοδοι παγίδευσης ειδών της άγριας πανίδας και η εκμετάλλευση τους για σκοπούς εμπορίου αποτελούν σήμερα μία από τις μεγαλύτερες απειλές και συμβάλλουν στη μείωση διαφόρων ειδών, ορισμένα από τα οποία είναι και πολύ σπάνια. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι η κατανάλωση άγριων πτηνών και θηραμάτων σε εστιατόρια απαγορεύεται από την υφιστάμενη νομοθεσία.

Η προστασία των ειδών πανίδας και γενικά της άγριας ζωής του τόπου μας είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

ΠΗΓΗ:  http://kynhgotopos.blogspot.gr/

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αυτήν την Τετάρτη 16/10/2013 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Λαγός...δύτης!!!

Για όσους δεν γνώριζαν ότι ΚΑΙ οι λαγοί κολυμπάνε!!!

ΠΗΓΗ: www.ihunt.gr

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Λαμίας και Δημοτικός Σύμβουλος - Εφοριακός Γιώργος Κοτσάνος είναι νεκρός.

Σαν βόμβα έπεσε το κακό μαντάτο, το Σάββατο στην κοινωνία της Λαμίας.

Πυροβολήθηκε στο Άνυδρο Στυλίδος, όπου είχε πάει για κυνήγι αγριογούρουνου μαζί με άλλους 7-8 κυνηγούς.

Ο άτυχος 54χρονος, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έχει πυροβοληθεί στο κεφάλι και το πιθανότερο είναι να συνέβη το μοιραίο, δηλ. να πυροβολήθηκε από άλλον κυνηγό όπως έχει συμβεί και άλλες φορές στο καρτέρι με τα αγριογούρουνα. 

Λίγο πριν από τις 2.00 το μεσημέρι του Σαββάτου, ένας από τους κυνηγούς τηλεφώνησε στην αστυνομία και είπε ότι βρήκαν έναν από την παρέα τους νεκρό, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγήσει κάποιος πως έγινε το κακό.

Η αστυνομία έσπευσε στον τόπο του τραγικού συμβάντος και εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα.

Διαβάστε περισσότερα στο παρακάτω σύνδεσμο.

Το θρίλερ συνεχίζεται: Δεν ξέρουν ποιος πυροβόλησε το Γ. Κοτσάνο - Συντετριμμένοι οι κυνηγοί της παρέας - Αύριο η κηδεία

Νέα και δράσεις από το Δοξάτο.

Την Παρασκευή 11/10/2013 το πρωί, πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Σχολείο Κυργίων ενημέρωση για την λύσσα. Μετά από πρόσκληση που δέχθηκε ο Κυνηγετικός Σύλλογος Δοξάτου από τον Διευθυντή του σχολείου, κ.Θεοφανίδη Δημήτριο και των δασκάλων, αποφασίσαμε με την βοήθεια του Επιστημονικού συνεργάτη - Θηραματολόγου της ΚΟΜΑΘ κ.Καραμπατζάκη Θεοφάνη, να ενημερώσουμε τα παιδιά του σχολείου αλλά και το διδακτικό προσωπικό για την λύσσα που είναι πλέον δίπλα μας.

Ο κ.Καραμπατζάκης χώρισε την ενημέρωση σε 2 μέρη. 

Αρχικά ξεκίνησε την πρώτη ενότητα, κάνοντας μία εκτενή αναφορά στην θανατηφόρο νόσο της λύσσας και στην επανεμφάνισή της μετά από πολλά χρόνια στην χώρα μας. Αναφέρθηκε στα συμπτώματά της στον άνθρωπο αλλά και στα ζώα, στους τρόπους μετάδοσης του ιού από τα ζώα στον άνθρωπο και τις πρώτες βοήθειες. Του τρόπους προφύλαξης και τα απαραίτητα μέτρα που παίρνουμε για να προστατευτούμε εμείς και τα ζώα. Τέλος τόνισε την αναγκαιότητα να εμβολιαστούν όλα τα κατοικίδια μας (σκύλοι, γάτες κ.α) που κινδυνεύουν από την λύσσα και να είναι όλα τα παιδιά ιδιαίτερα προσεκτικά με τα αδέσποτα που περιτριγυρίζουν στους δρόμους. Στο δεύτερο μέρος έγινε μία εκτενή αναφορά στους εμβολιασμούς που πραγματοποιούνται την περίοδο αυτή στην περιοχή μας. Τόνισε ότι οι εμβολιασμοί αυτοί γίνονται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και θα γίνονται 2 φορές το χρόνο. Στα παιδιά που τον παρακολουθούσαν με ιδιαίτερο ζήλο, είπε ότι αν εντοπίσουν εμβόλιο στην ύπαιθρο (μιας και τα Κύργια βρίσκονται σε ημιορεινή τοποθεσία) θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να μην το πιάσουν. Αν δούμε κάποιο ζώο νεκρό άγριο ή ήμερο να το αναφέρουν στην Κτηνιατρική Υπηρεσία, ή τις Δασικές Αρχές  ή τους Θηροφύλακες του Κυνηγετικού Συλλόγου. Τέλος έκανε και μία αναφορά για την συμβολή των κυνηγών στο πρόγραμμα επιτήρησης της λύσσας και την αξιολόγηση των εμβολιασμών. 

Μοιράστηκε στο διδακτικό προσωπικό έντυπο υλικό από 2 φυλλάδια ενημερωτικά για την λύσσα. 

 Ευχαριστούμε θερμά τον κ.Καραμπατζάκη για την ενημέρωση που παρείχε κυρίως στα παιδιά του Σχολείου, αλλά και τον Διευθυντή και τους Δασκάλους του Σχολείου που μας δώσανε την ευκαιρία να ενημερώσουμε όλους τους παρευρισκομένους για την λύσσας που είναι πλέον δίπλα μας ως υπαρκτός κίνδυνος. 

  ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ Κ.Σ.ΔΟΞΑΤΟΥ

Χατζηπροδρόμου Ιπποκράτης - Πρόεδρος

Μουλιστάνος Ηλίας - Γεν. Γραμματέας

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αυτήν την Τετάρτη 9/10/2013 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Προσεχώς καμμένα...!

Τρέξτε να προλάβετε!

Λαθροθήρες στη Κρήτη "έγιναν τσακωτοί" μαζί με τους λαγούς.

Δεν πρόλαβαν να γίνουν "λαγοί" και έπεσαν στα χέρια των αστυνομικών των Τ.Α.Ε., τέσσερις λαθροθήρες στο Ρέθυμνο σε βάρος των οποίων σχηματίστηκε δικογραφία για παράνομη θήρα και παραβάσεις του νόμου περί όπλων.

Πρόκειται για 4 άντρες ηλικίας από 21 έως 53 ετών οι οποίοι "έγιναν τσακωτοί" μετά τα μεσάνυχτα,  σε αγροτική περιοχή τοπικής κοινότητας του Δ. Ρεθύμνου ενώ εκτός των άλλων κατασχέθηκε η μέχρι τότε λεία τους, δηλαδή τέσσερις λαγοί.

Ειδικότερα, από τους αστυνομικούς της ανωτέρω Υπηρεσίας εντοπίστηκαν οι συλληφθέντες κατά την διάρκεια που προέβαιναν στην παράνομη θήρα. Σε έλεγχο που τους διενεργήθηκε βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• Τέσσερα (4) παράνομα θηράματα (λαγοί).

• Δύο (2) κυνηγετικές καραμπίνες. 

• Δύο (2) φορητοί προβολείς, συνδεδεμένοι σε ισάριθμες μπαταρίες παροχής ρεύματος.

• Δύο (2) μαχαίρια.

• Τριάντα τέσσερα (34) φυσίγγια κυνηγετικού όπλου, και 

• Ένας (1) μικρός φακός κεφαλής.

Οι συλληφθέντες, με την σε βάρος τους σχηματισθείσα δικογραφία, οδηγήθηκαν την 01.10.2013 στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ρεθύμνου.

54χρονος σκοτώθηκε στο κυνήγι πέρδικας!

Τραγωδία το απόγευμα της Τετάρτης στη Μουργκάνα Φιλιατών, όπου 54χρονος έχασε τη ζωή του στο κυνήγι ορεινής πέρδικας, όταν δέχτηκε σκάγια στο λαιμό και έπεσε σε γκρεμό.

Ο άτυχος κυνηγός ζούσε στον Αρχάγγελο της Πρέβεζας. Στις έξι το απόγευμα πήγε για κυνήγι ορεινής πέρδικας, μαζί με τρεις φίλους του.

Το δυστύχημα, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, συνέβη όταν σηκώθηκε ένα κοπάδι από πέρδικες και οι κυνηγοί έσπευσαν να πυροβολήσουν.

Κάποια σκάγια βρήκαν τον άτυχο άνδρα στον λαιμό και στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει σε γκρεμό βάθους 200 μέτρων.

Στην περιοχή του δυστυχήματος, σε δύσβατη περιοχή των Φιλιατών, πήγαν αστυνομικοί και πυροσβέστες από την Θεσπρωτία, καθώς και άνδρες της ΕΜΑΚ από τα Ιωάννινα, προκειμένου να ανσύρουν την σορό του 54χρονου από τη χαράδρα.

Πηγή : http://www.kynoclub.gr

Απαγόρευση θήρας για ένα χρόνο στα καμένα της Σερίφου.

Η απόφαση από την Διεύθυνση Δασών και ο χάρτης με την περιοχή.

Ξένος για σένα.., μα όχι εχθρός.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.com

Η οικειοποίηση ενός τόπου με την πάροδο των χρόνων είναι κάτι που το αναγνωρίζει, υπό προϋποθέσεις, και η Δικαιοσύνη. Είναι επίσης η αιτία που συχνά στήνονται ομηρικοί, ανόητοι καυγάδες σε κυνηγοτόπια, συχνά, με δυσάρεστα αποτελέσματα. Τότε αναρωτιέται κανείς: Είναι αυτοί οι απόγονοι του ξένιου Δια;

Ο τόπος που λιώνω κάθε χρόνο αρβύλες και λίπος είναι ένας και τον επισκέπτομαι – εμπιστεύομαι για όλα τα κυνήγια, εκτός κάποιων μικρών παρασπονδιών αιτία και χατίρι της παρέας, η οποία την εποχή που τα τσιχλοκότσιφα «κατασκηνώνουν» στο νησί μας, προτιμά να τα υποδέχεται σε πιο πυκνόφυτη περιοχή.

Με την πάροδο των χρόνων, λοιπόν, ο κυνηγότοπος απέκτησε την κτητική αντωνυμία «μου». Φυσικά αυτό το «μου» βρίσκεται πάντα εντός εισαγωγικών και δεν το αφήνω ποτέ να ξεχειλίσει και να γίνει αιτία που θα αποδείξω σε κάποιον νεόφερτο τις ρίζες καταγωγής του DNA μου. Εξάλλου όλοι εκεί έξω είμαστε φιλοξενούμενοι και απολαμβάνουμε τις ολιγόωρες αποδράσεις μας, καταχραζόμενοι τα «οφέλη» της κρίσης ένα εκ των οποίων είναι το πάγωμα της οικοδομικής δραστηριότητας αλλιώς θα είχαμε αποχαιρετήσει το Φλασκάκι έτσι όπως το ξέρουμε, εδώ και καιρό.

Όπως ακριβώς έχει γίνει στο παρελθόν με άλλα μέρη, ασχέτως ότι κάποιοι δεν λένε να καταλάβουν ότι η χρήση γης πλέον άλλαξε και δεν είναι για κυνήγι, αλλά για γειτονιά, βεγγέρα και αγνάντεμα του ορίζοντα και ότι τα μπαμ μπουμ το μόνο που φέρνουν είναι δυσμενή σχόλια, γκρίνια και τίποτα άλλο. Με τι καρδιά όμως να κλείσεις τα μάτια και να γυρίσεις την πλάτη όταν ο πολιτισμός σου μαυρίζει την ψυχή. Ο νόμος είναι νόμος όμως και δεν γίνεται, δυστυχώς ή ευτυχώς, αλλιώς.

Φέτος από την πρώτη κιόλας μέρα, άρπαξα το απουσιολόγιο και η μαυρομύτα έπιασε δουλειά. Για στάσου όμως, αυτός με το πράσινο μπλουζάκι, το πορτοκαλί καπέλο, την σφυρίχτρα και το ασπροκαφέ Σέτερ ποιος είναι; Βρε δεν είναι δικός μας αυτός! Αχ ξένος είναι σου λέω, ξένος. Από πού ήρθε, τι γυρεύει και πόσο θα κάτσει; Θα ξέρει που να πάει, ή θα περιφέρεται σαν ζόμπι ανάμεσα μας και δεν θα μπορούμε να κυνηγήσουμε. Εκτός τον κίνδυνο που θα υπάρξει αν κάποιο ορτυκάκι μας βάλει ανάμεσα. Κοίτα τι επάθαμε πάλι φέτος. Άσε και θα δούμε.

Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις που έκανα με το που αντίκρισα τον ξένο να καπηλεύεται το κυνηγοτόπι. Το δικό μου κυνηγοτόπι, όχι κανενός άλλου. Οι μέρες κυλούσαν και ο ξένος αποδείχτηκε πολύ προσεκτικός και πολύ καλό τουφέκι, αφού οι θηλιές στην ζώνη του δικαιολογούσαν την ύπαρξη τους. Πέρα όμως από μια καλημέρα από μακριά, δεν είχαμε ανταλλάξει κουβέντα κι εμένα με έτρωγε η περιέργεια να του «πάρω μέτρα». Να τον ζυγίσω, να δω τι καπνό φουμάρει και ποιος ήταν ο άνεμος που τον έσπρωξε κατά δω.

Η υπομονή μου και δυο βήματα πονηρά προς το μέρος του απέδωσαν καρπούς και ήρθα σε απόσταση «βολής». Βοήθησε και η απουσία θηραμάτων στο να έχουμε την προσοχή μας οπουδήποτε αλλού, παρά στο κυνήγι. Καλημέρα τι κάνουμε; Ρώτησα και χαμογέλασα…σαν καλός οικοδεσπότης. Καλημέρα, να εδώ ψάχνω για κανένα ορτυκάκι, αλλά δεν έχει τίποτα, απάντησε κι εγώ δεν έχασα την ευκαιρία όσο μιλούσε να τον πλησιάσω περισσότερο. Βρε τον αφιλότιμο, τα δικά μου τα ορτύκια ήθελε να φάει!

Γύρω γύρω θυμάρια, ασπάλαθοι και στην μέση του μονοπατιού εγώ! Αμ που θα μου πας τώρα καημένε, θα την φας την ανάκριση σου κι αν δεν περάσεις επιτυχώς, θα σε αναγκάσω να οπισθοχωρήσεις και να τραπείς εις άτακτο φυγή, σκέφτηκα.

Η κουβέντα συνεχίστηκε με ερωτήσεις για τα μέρη που πιάνουν τα ορτύκια στο νησί, για τα περάσματα των τρυγονιών που δεν έγιναν αισθητά και φέτος και αμφότεροι, για αρκετά λεπτά, συλλέγαμε πληροφορίες ο ένας για τον άλλον. Τώρα ποιος έκανε ανάκριση σε ποιον, θα σε γελάσω!

Η ευγενική του φυσιογνωμία και το γεγονός ότι ήταν προσεκτικός μέχρι κεραίας τις προηγούμενες μέρες με έκαναν να είμαι καλοπροαίρετος και να δώσω στον ξένο μου τόπο να σταθεί και να νιώσει σαν στο σπίτι του. Οι κουβέντες του όμως δεν άφηναν την εντύπωση ότι δεν ήξερε που πάει. Ανέφερε για κυνήγια με τον πατέρα του που έκανε όταν ήταν μικρός στο νησί. Για τρυγόνια και μπεκάτσες, για σπίτια και για την γειτονιά που μεγάλωσε και την άφησε στα 15 του για να φύγει στην Αθήνα.

Αυτή η γειτονιά όμως ήταν η δική μου γειτονιά. Βρε μια μανία με τα δικά μου πράγματα! Η γειτονιά που γεννήθηκα. Που έκανα τα πρώτα μου βήματα κι έπαιξα με τα χώματα. Που έφαγα την μούρη μου στις αλάνες της και σκαρφάλωσα στα δέντρα της. Τότε που η μπακαλοταβέρνα του Μερεμέτη είχε την τιμητική της και έκλαιγα όταν η μάνα μου με έστελνε να πάρω πελτέ από εκεί, γιατί ντρεπόμουν τους χασομέρηδες που ρουφούσαν τα κρασιά τους ακούγοντας ρεμπέτικα. Ήταν η ίδια γειτονιά που έβγαζε «βόλτα» η Καψαλού τις τσάντες της. Που ο κυρ Γιάννης πουλούσε το γάλα του Βιοσύρ στα γυάλινα μπουκάλια και έβριζε μέσα από τα δόντια του όταν ο μικρός δεν είχε πιει το γάλα του και θα παίρναμε αύριο.

Βρε τι ξένος; Ο Στέλιος ήταν το παιδί της απέναντι γωνίας στην κυριολεξία, αφού έμενε απέναντι από της κυρά Βένας και κάτω από εκείνη εγώ!

Τα τουφέκια μόνο χώρο μας έπιαναν πια και, παρόλο που ήμασταν σε κυνηγοτόπι, τα κρατούσαμε με περίσσια αγαρμποσύνη. Μέχρι κι οι σκύλοι μας τα είχαν βρει και σουλατσάριζαν μαζί πέρα δώθε. Ο θειος μου ο Λουκάς καβοδέτης στο λιμάνι κι εκείνος πλήρωμα στο πάλαι ποτέ Ε/Γ Ναϊάς. Μόνο συγγενείς που δεν βγήκαμε και η χειραψία που σφράγισε την γνωριμία μας και την πρόσκληση του για καφέ, ήταν πέραν του δέοντος θερμή κι από τους δυο μας.  

Πιο κυνήγι, πια ορτύκια και ποιες εύστοχες τουφεκιές. Η χαρά που είχα κατηφορίζοντας την πλαγιά ισαρηθμούσε με έναν γεμάτο ντορβά. Ένας ντορβάς γεμάτος χαμόγελα, ιστορίες από τα παλιά και την γαλήνη μιας χαλαρής, φιλικής κουβέντας δυο ανθρώπων που είχαν την τύχη να ξαναβρεθούν μετά από χρόνια κι ας μην ήξεραν ότι κάποτε ήταν γειτονόπουλα, το έμαθαν τώρα. Και όλα αυτά αιτία του κυνηγίου και της καλής διάθεσης που δείξαμε κι δυο μας, αφού ξέραμε από πριν ότι δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε πέρα από μια καλημέρα. Κάτι που θα πρέπει να έχει στο μυαλό του καθένας από εμάς όταν το πόδι του πατάει στο βουνό.

Εκ των υστέρων σκέφτηκα την έκβαση της συνάντησης μας αν είχα άλλη διάθεση και συμπεριφορά. Αν ήμουν κατσούφης, μουτρωμένος και αγενής. Αν κι αυτός είχε ανάλογη αντίδραση και αν δεν είχαμε πιάσει την κουβέντα εκείνο το πρωί. Θα πήγαινε όλο αυτό το ρίγος της συγκίνησης χαμένο. Όλη αυτή η χαρά δεν θα μας είχε φτιάξει το πρωινό και θα είχαμε μείνει με την απελπισία της ακοπίας συντροφιά.

Χάρηκα πραγματικά που τα είπαμε και σε γνώρισα ξένε. Στέλιο, παλιέ μου γείτονα.    

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 2/10/2013.

Καλό μήνα και λαγού μαλλί.

Ελάχιστοι είναι οι κυνηγοί που δεν διακατέχονται από το σύνδρομο της πρόληψης. Θα ήταν ευχής έργο, αν μιλούσα για την πρόληψη που θέλει των φρονίμων τα παιδιά να μαγειρεύουν πριν πεινάσουν. Αναφέρομαι στο γεγονός που οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλουν να ακούσουν σαν ευχή το «καλή επιτυχία» και ανατριχιάζουν παραμιλώντας στο άκουσμα της, ενώ αγαλλιάζει η ψυχή τους στο «λαγού μαλλί».

Τι καλύτερος οιωνός, λοιπόν, από μια πρωτομηνιά που σε βρίσκει σκαρφαλωμένο στα κακοτράχαλα των Κυκλάδων, αγκαλιά με την ελπίδα της κάρπωσης. 

Σήμερα όμως εκτός από πρωτομηνιά, είναι και η επίσημη πρώτη για την νησιωτική πέρδικα στις Κυκλάδες και όχι μόνο. Αρχιπέλαγος και Κρήτη έχουν κρατήσει την 15^η  του Σεπτέμβρη ως ημερομηνία έναρξης του κυνηγίου τόσο του λαγού, όσο και της πέρδικας πηγαίνοντας κόντρα σε μελέτες που θέλουν τα νεογνά από τις τελευταίες γέννες να μην έχουν ενηλικιωθεί αρκετά ώστε να θηρεύονται πέρδικες και όχι περδικόπουλα. Στον αντίποδα βρίσκεται η άποψη του ότι η επιλογή δυο θηραμάτων αποσυμπιέζει και μοιράζει τον όγκο των κυνηγών, αφού κάποιοι προτιμούν τον λαγό και άλλοι την πέρδικα, αλλά δεν είμαι εδώ σήμερα για να γίνω υπερασπιστής καμίας άποψης από τις δύο.

Σήμερα το χέρι μου όπλισε αφενός η "ζήλια" μου -αφού είμαι έγκλειστος στην δουλειά- και η επιθυμία να εκφράσω τις ευχές μου στους συνάδελφους, και ιδιαίτερα στο παρεάκι μου, που έχουν την τύχη να βρίσκονται σε κάποια πλαγιά με τεντωμένα αφτιά έτοιμοι να ακούσουν το στεντόρειο κάλεσμα της βασίλισσας του βουνού και αφετέρου, να παραινέσω για ένα τίμιο και συνετό κυνήγι ενός θηράματος που, χρόνια τώρα, κρατά τα σκήπτρα και τον τίτλο του «αντρικού κυνηγίου».

Καλό μήνα σε όλους μας, λοιπόν, και λαγού μαλλί σε εκείνους που ετοιμάζονται για την πρώτη, νόμιμη έξοδο της κυνηγετικής περιόδου που ξεκινά σήμερα για τις πέρδικες.

Σεβασμός στον εαυτό μας και φιλότιμο, είναι τα μυστικά συστατικά για να πετύχει η συνταγή και να μπορέσουμε να γευτούμε το μεγαλείο της ολοκλήρωσης που προσφέρει απλόχερα μια επιτυχημένη έξοδο. 

σσ. Μπορεί η ανάρτηση να μιλάει λες και το κυνήγι της πέρδικας ξεκινάει σήμερα, αλλά εσύ ξέρεις, δεν είσαι κανένας τυχαίος. Αύριο πρέπει να πατήσεις την σκανδάλη 2 του μηνός, ναί; Α να γεία σου! 

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αυτήν την Τετάρτη 2/10/2013 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Απίστευτη είδηση από τις Η.Π.Α...!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ...!!!

Αποσπάσματα της FDA θα συλλαμβάνουν τον οποιοδήποτε επιχειρήσει να καλλιεργήσει τα δικά του λαχανικά στον κήπo του. Η είδηση Αστυνομίας Τροφίμων στις Η.Π.Α. πέρασε απαρατήρητη από τον ελληνικό Τύπο (και τους πολιτικούς μας) παρ’ όλο που θα έπρεπε όλοι μας να έχουμε αντιληφθεί,
πώς ο λαός των Η.Π.Α. αποτελεί τον «πιλότο» όπου δοκιμάζονται και πρωτοεμφανίζονται όλα όσα θα επιβληθούν αργότερα παγκοσμίως.

Όταν διορθωθούν οι ατέλειες που θα παρατηρηθούν κατά την εφαρμογή των νέων μέτρων, τότε περνούν στην Ευρώπη και λίγο αργότερα έρχονται και σε μας. Η ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει η Ελλάδα, εν σχέσει με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι ότι καθυστερεί (ή και ματαιώνεται) η εφαρμογή των μέτρων.

Μετά από αυτά, θα περιμένουμε πότε θα έρθει στην Ελλάδα η νέα «εφεύρεση», που σκοπό έχει την μεγαλύτερη εξάρτηση από τις λίγες μεγάλες πολυεθνικές τροφίμων. Πρόκειται για τον «Νόμο S 510, για απαγόρευση ελεύθερων καλλιεργειών»! Οι μικροκαλλιεργητές και οι ιδιώτες, δεν θα μπορούν να διατηρούν και φυσικά να φυτεύουν σπόρους, κατ’ αρχήν σε λαχανόκηπους.

Ύστερα από καθυστέρηση ενός έτους η αμερικανική γερουσία ψήφισε το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο «S 510» για την… προστασία του καταναλωτικού κοινού και που αφορά τη βιομηχανία τροφίμων στις ΗΠΑ. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε με ψήφους 73 ψήφους έναντι 25 και συγκέντρωσε τις θετικές ψήφους τόσο των δημοκρατικών όσο και των ρεπουμπλικάνων.

Ο νέος νόμος ουσιαστικά παρέχει πλήρη εξουσία στην αμερικανική υπηρεσία φαρμάκων και τροφίμων (FDA) στις διαδικασίες παραγωγής και διάθεσης τροφίμων στις ΗΠΑ, στο 80% περίπου της παραγωγής. Ο νέος νόμος πρόκειται να εστιάσει στην πρόληψη πάσης φύσεως επιδημιών που μπορεί να προκύπτουν στην διαδικασία παραγωγής τροφίμων, στον εντοπισμό τους και την αντιμετώπισή τους (όλα για το καλό μας).

Οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο αφορούσαν τα τρόφιμα που παράγονται από μικρούς παραγωγούς τόσο για εμπόριο όσο και για ιδία κατανάλωση, μιλώντας για σενάρια όπου αποσπάσματα της FDA θα συλλαμβάνουν τον οποιοδήποτε επιχειρήσει να καλλιεργήσει τα δικά του λαχανικά στον κήπo του. Στο τροποποιημένο κείμενο που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, που αυτοαναιρούνται από άλλα άρθρα.

Η FDA έτσι εκτός του ότι καθίσταται το κύριο όργανο στην παραγωγή τροφίμων μπορεί να υπαγορεύει οποιαδήποτε στιγμή το πώς παράγονται τα τρόφιμα, με ποιες διαδικασίες και ποια φάρμακα πιθανόν κρίνει ότι πρέπει να εντάσσονται στην διαδικασία της παραγωγής. Ένας νόμος αναμφισβήτητα που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, καθώς είναι πολύ πιθανό να δούμε σύντομα και την ευρωπαϊκή εκδοχή του.

Καθίσταται φανερό, ότι οσημέραι και περισσότεροι έλεγχοι θα καθορίζουν τον τρόπο της ζωής μας, ο οποίος θα εξαρτάται από τις αποφάσεις των ισχυρών.

Αναρωτιέται κάποιος αν ξαναγυρίζουμε κάποιες χιλιάδες χρόνια πίσω, όπου το είδος της ελευθερίας του ανθρώπου βρισκόταν σε άμεση εξάρτηση από τις επιθυμίες του άρχοντα. Εμείς οι Έλληνες βέβαια, το έχουμε αντιληφθεί, αφού τα τελευταία χρόνια αποφασίζουμε «ελεύθερα», ό,τι επιθυμεί η Τρόικα.

ΠΗΓΗ: http://www.triklopodia.gr

Τους φταίει το γαϊδούρι και βαράνε το σαμάρι!

Συνελήφθη λαθροθήρας στον Ασπροπόταμο – Σε πλειστηριασμό οι πέρδικες από Κυνηγετικό Σύλλογο Καλαμπάκας.

Το σχόλιο του συντάκτη:

Η λαθροθηρία στην Ελλάδα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Το πρόβλημα εντείνεται από τις συμπεριφορές εκείνων που περιφρονούν επιδεικτικά τη νομοθεσία και οποιαδήποτε έννοια σεβασμού του φυσικού περιβάλλοντος. Η διαπαιδαγώγηση στην παρανομία και στην καταστροφή της ζωής είναι απαράδεκτη. Το συγκεκριμένο "σπορ" πλέον δεν αποτελεί παράδοση ή ανάγκη, αλλά μια αποκρουστική πρακτική επιδειξιομανίας.

Η είδηση, πιθανόν από άλλο χώρο :

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι στα γραφεία του Κυνηγετικού Συλλόγου Καλαμπάκας η δημοπρασία για δύο πέρδικες οι οποίες κατασχέθηκαν από Θηροφύλακες στην περιοχή του Ασπροποτάμου. Όπως μας ενημέρωσε ο πρόεδρος του Συλλόγου ο κ. Ταμπουράς δύο Θηροφύλακες σε έλεγχο που έκαναν σε άνδρα στην περιοχή του Ασπροποτάμου βρέθηκαν στη κατοχή του δύο πέρδικες. Αμέσως κίνησαν τις νόμιμες διαδικασίες και προχώρησαν στην κατάσχεση ενός σακιδίου, στην κατάσχεση του όπλου του και φυσικά των δύο πτηνών. Μάλιστα τις επόμενες ημέρες θα πραγματοποιηθεί και μήνυση εις βάρος του άνδρα αφού έτσι ορίζει ο νόμος . Το κυνήγι της πέρδικας για όσους δεν γνωρίζουν είπε, ξεκινά στις 2 Οκτωβρίου. Πριν από λίγο παρουσία του προέδρου πραγματοποιήθηκε η δημοπρασία των δύο πτηνών με αρκετούς συμπολίτες μας να συμμετέχουν σε αυτή.

=========================================================

Τα δικά μου συχαρίκια:

Λαλίστατος ο συντάκτης του ιστότοπου www.stagonnews.gr καυτηριάζει –και καλά κάνει- το φαινόμενο της λαθροθηρίας, προφανώς ορμώμενος από τα φιλοζωικά – οικολογικά του αισθήματα. Το ολίσθημα ΚΑΙ σε ετούτη την ανακοίνωση ενός περιστατικού λαθροθηρίας, φυσικά και δεν είναι η κοινοποίηση της είδησης γιατί είμαι ένας από αυτούς που πιστεύουν ότι μόνο όταν κοινοποιείται ένα κακώς κείμενο μπορεί κάποια στιγμή να διορθωθεί. Κατά την άποψη μου όσοι πέφτουν σε τέτοια αδικήματα θα έπρεπε να μένουν σε κοινή θέα για φτύσιμο!

 

Το κακό, για μένα, είναι ότι αφενός «κλείνει» εντός των ελληνικών συνόρων την γιγάντωση του προβλήματος, την ώρα που σε όμορα κράτη γίνονται ΤΑ αίσχη με τις ευλογίες των αρχών και αφετέρου, ότι πέρασε στο «ντούκου» την  παραγραφή όλων των αδικημάτων περί θήρας από την πρόσφατη υπουργική απόφαση, με πρόσχημα την αποσυμφόρηση των δικαστικών αιθουσών.

Κανένας π…αλικαράς, θιγόμενος οικολόγος δεν έβγαλε άχνα, όπως έκανε ο κυνηγετικός τύπος!

 Κανένα αυτί δεν ίδρωσε που τόσα ξενύχτια με κίνδυνο της ζωής των θηροφυλάκων –ιδιωτικών και δημοσίων- και τόσα έξοδα πήγαν στον βρόντο! Κανένας δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι οι κυνηγετικές οργανώσεις και οι νόμιμοι κυνηγοί προσπαθούν για την πάταξη του φαινομένου και το κράτος παρηγορεί και ξελασπώνει όλους αυτούς που αμαυρώνουν το προφίλ του κυνηγίου και κάνουν κακό στην φύση και την άγρια ζωή.

Τι να φταίει άραγε; Ότι σαν όλους μας κι αυτοί, οι οικολόγοι, έχουν τα βιοποριστικά τους προβλήματα και δεν υπέπεσε στην αντίληψη τους η είδηση; Μήπως είναι τελικά ευτελούς αξίας και «περιορισμένης κοινωνικής απαξίας» όπως αναφέρει το υπουργικό μανιφέστο αυτά τα αδικήματα; Ή μήπως υπάρχει δόλος και έννομο συμφέρον;…λέω τώρα εγώ! 

Κατά τα άλλα, πίσσα και πούπουλα σε όλους όσους θέλουν να λέγονται κυνηγοί και στην πραγματικότητα είναι οπλοφόροι.        

Η λίστα μεγαλώνει...δυστυχώς!

Κυνηγός σκότωσε συγχωριανό του που τον πέρασε για αγριογούρουνο!

 Τον πυροβόλησε 34χρονος συγχωριανός του, που είχε πάει για κυνήγι αγριογούρουνου μαζί με άλλα τρία άτομα.  

Από την αρχή η ιστορία που είχε πει στους αστυνομικούς ο 34χρονος που τον βρήκε παρουσίαζε κάποια κενά. Δεν μπορούσε να δώσει σαφείς απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα και τελικά ομολόγησε ότι αυτός ήταν που πυροβόλησε τον συγχωριανό στο καρτέρι που είχαν στήσει για το αγριογούρουνο.

 Πως έγινε: 

Σύμφωνα με το LamiaReport, o άτυχος 51χρονος συνήθιζε να περπατάει τα απογεύματα έξω από το χωριό. Είχε ακολουθήσει το γνωστό μονοπάτι που πάει προς το μοναστήρι. Κρατούσε μάλιστα στα χέρια και ένα μικρο πριόνι για να καθαρίζει το μονοπάτι από τα χόρτα και τα κλαδιά. Οταν επέστρεφε είχε σουρουπώσει για τα καλά. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό στη θέση «αεροπορία», πιο πάνω από τη δεξαμενή μια 4μελής ομάδα κυνηγών από το χωριό είχαν στήσει καρτέρι για αγριογούρουνο. Οταν ο ένας από αυτούς αντιλήφθηκε κάτι να κινείται μέσα στη δασώδη περιοχή, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν ο 51χρονος συγχωριανός του και πυροβόλησε. 

Το οκτάβολο βρήκε τον άτυχο περιπατητή στη κοιλιακή χώρα. Ο ιατροδικαστής είπε ότι ο θάνατος ήταν σχεδόν ακαριαίος. Οι κυνηγοί αρχικά έπαθαν σοκ. Τελικά αποφάσισαν οι τρεις να φύγουν και να κρύψουν τα όπλα. Ο 34χρονος ανέλαβε να μεταφέρει το θύμα στο κέντρο υγείας. Το ήξερε ότι δεν υπήρχε ελπίδα. Είπε ότι τον βρήκε τραυματισμένο στο δρόμο και ειδοποίησε και τους άλλους για να τον κατεβάσουν. Όταν όμως οι αστυνομικοί της ασφάλειας άρχισαν τις ερωτήσεις έπεσε σε αντιφάσεις και τελικά ομολόγησε ότι ήταν η κακιά στιγμή στο καρτέρι για το αγριογούρουνο. 

Οι κάτοικοι στην Κυρτώνη είναι σοκαρισμένοι. Από την πρώτη στιγμή έλεγαν ότι ο 51χρονος είναι τόσο φιλήσυχος και αγαπητός, που δεν είχε ποτέ διαφορές με κανένα. Το σενάριο του ατυχήματος έπαιζε από την πρώτη στιγμή , αλλά κάνεις δεν ήθελε να το πιστέψει ότι πήγε τόσο άδικα και ότι τον πυροβόλησαν οι συγχωριανοί του άθελά τους.

 ΠΗΓΗ: http://www.protothema.gr/

Ο σύλλογος της Σύρας γιόρτασε τον προστάτη του κυνηγίου.

Ωπως κάθε χρόνο έτσι και εφέτος ετελέσθη απο το σύλλογο μας με κάθε μεγαλοπρέπεια η Θεία λειτουργία του Αγίου Ευσταθίου προστάτη των κυνηγών στο ιερό παρεκλήσσιο της Παναγίας των κυνηγών που με πολύ κόπο και μεράκι επισκεύασε ο σύλλογος μας, παρουσία πλήθους πιστών.

 

 

 

 Ακολούθησε κέρασμα με μεζεδάκια τα οποία έφτιαξαν μέλη του συλλόγου μας τα οποία και ευχαριστούμε πολύ.

Τα δάκρυα ενός βετεράνου.

Του Νίκου Βασάλου hhtp://kaliakouda.blogspot.com

Συνδέομαι με τους ανθρώπους που συμπαθώ και όχι μόνο! Δένομαι και τους τακτοποιώ, μέσα μου, τον καθένα στο δικό του ράφι. Σε δικό του, μοναδικό μέρος το οποίο επισκέπτομαι με κάθε ερέθισμα που θα μου τον φέρει στο μυαλό. Μια γεύση, μια μυρωδιά, έναν ήχο, μια κουβέντα, μια απλή, μικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητας μου.

Επιλεγώ περιστατικά, ένα για τον καθένα, με τα οποία τους συνδέω. Είναι μια τεχνική η οποία μου προσφέρει ευχαρίστηση κι ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη κάθε φορά που τους θυμάμαι.

Ένας από αυτούς που καταλαμβάνουν ένα από τα ράφια του μυαλού μου, είναι κι εκείνος που συναντώ κάθε πρωί, χρόνια τώρα, στον τόπο που έχω χαρεί, έχω στεναχωρεθεί, έχω θαυμάσει, έχω μουσκέψει στον ιδρώτα  τα καυτά πρωινά του Σεπτέμβρη. Εκεί που η βροχή έχει σαπίσει τα κόκαλα μου στα τσιχλοκυνήγια τους ζόρικους, απρόβλεπτους και δίγνωμους χειμώνες. Στον τόπο που έχω ζήσει το κυνήγι σε όλες τις εκφάνσεις του. Στα καλά, όταν η απλοχεριά του Μεγαλοδύναμου με αφήνει άφωνο. Στα δύσκολα, όταν η ακοπία με φέρνει σε μεγάλη απελπισία. Στα πικραμένα πρωινά, τότε που ρίχνω ανάθεμα σ’ αυτόν που πατάει την σκανδάλη όταν δεν πρέπει. Μέσα σε όλα αυτά εκείνος είναι εκεί, παρόν!

Ευγενικός και χαμηλών τόνων. Με ήπια φωνή και πάντα χωρίς κανένα ίχνος ανταγωνισμού, αφού είναι ο τελευταίος που απλώνει το ώριμο πόδι του για να καβαλήσει το αγκαθωτό πλέγμα που κρατάει τα αιγοπρόβατα μακριά από τα μποστάνια της γειτονιάς.

 

Η ιστορία που τον συνοδεύει μέσα στο μυαλό μου, αναβιώνει κάθε φορά που σβήνω ένα τσιγάρο στο καρτέρι. Η σκέψη είναι τόσο έντονη, που κοιτάζω κάθε φορά γύρω μου και ψάχνω την Ίρμα του που, όσο ζούσε κι έτρεχε πίσω από το μηχανάκι του για να έρθει στο κυνηγοτόπι, δεν άφηνε αποτσίγαρο να πάει χαμένο. Τι κι αν ήταν αναμμένο, δυο μασήματα και κάτω! Μετά κοιτούσε με λαχτάρα και τα μάτια της φώναζαν: Θέλω κι άλλο, δεν έχει άλλο; Η Ίρμα έφυγε για άλλα, μοναδικά κυνηγοτόπια και μια άλλη, νέα, ακολουθεί τον καλό μου φίλο και συνκυνηγό.

Οι μέρες για την μεγάλη, πολυπόθητη κάθοδο των τρυγονιών πλησίαζαν. Κάθε μέρα σκεπτόμουν ότι σιγά σιγά θα ετοιμάζονταν  να εγκαταλείψουν τα βόρεια, πλατιά σιταροχώραφα. Να αφήσουν τις απέραντες φυτείες ηλιόσπορου, τις φωλιές τους, το σπίτι τους, την γενέτειρα τους και να ακολουθήσουν, για ακόμα μια φορά, την διαδρομή που ξέρουν ακόμα όντας μέσα στο αυγό. Αυτή που ακολούθησαν οι προγονοί τους πέρσι, πρόπερσι, χιλιάδες χρόνια τώρα σε ένα αέναο ταξίδι γεμάτο ζωή και θάνατο!

Οι παρουσίες ίδιες δόξα τον Θεό. Κανείς δεν έλειπε, ήμασταν όλοι εκεί. Με πολλά προβλήματα, που φρόντισαν άλλοι να μας φορτώσουν, αλλά εκεί. Με προσμονή κι ελπίδα για την μέρα που ξημέρωνε. Καλημέρα, καλό μήνα, και του χρόνου. Ήταν οι πρώτες κουβέντες που ανταλλάξαμε όλοι μας, αλλά, για μια στιγμή! Που ήταν εκείνος; Εκείνος έλειπε, δεν είχε φανεί ακόμα. Δεν φάνηκε ο προπομπός του, το σκυλί που έτρεχε μπροστά από το μηχανάκι με κατεβασμένο το κεφάλι, αποδίδοντας χαιρετισμό σε όλη την ομήγυρη και την ουρά της να κοντεύει να ξεκολλήσει από το κούνημα και την χαρά.

«Περνούν τα χρόνια και το πρωινό ξύπνημα γίνεται ζόρικο» σκέφτηκα και χαμογέλασα που εγώ ακόμα είμαι στην μέση. Στα 30 παλικάρι, στα 40 σαν λιονταρι, στα 60 μαϊνάρει, λέει μια ρήση του τόπου μου κι ο απών είχε περάσει τα 60 εδώ και καιρό. Ο ήλιος ρόδιζε την κορυφογραμμή στις Ράσες. Έβλεπες πλέον να κυνηγήσεις κανονικά και με ασφάλεια. Ετοιμάστηκα, έκανα τον σταυρό μου, ευχήθηκα να είμαι καλά και του χρόνου και να μπορώ να δρασκελίζω τα κακοτράχαλα και ξεκίνησα. «Θα έρθει πιο αργά» σκέφτηκα.

Η διαδρομή ίδια. Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι μετά από τόσες φορές, αν βγάλω τις αρβύλες μου θα την κάνουν μόνες τους! Το αποτέλεσμα εκείνης της εξόδου αναμενόμενο, αν εξαιρέσω μια εξ αποστάσεως οπτική επαφή που είχα με έναν εκπρόσωπο των προσφιλών μου περιστεροειδών κατά την επιστροφή μου στο αυτοκίνητο. Όσο πλησίαζα είδα από μακριά το γνώριμο μηχανάκι παρκαρισμένο στο ίδιο σημείο να περιμένει τον ήρεμο καβαλάρη του. Τώρα ήμασταν όλοι εκεί!

Ξεφορτώθηκα όπλο, φυσίγγια και ντορβά, έβγαλα το καπέλο να πάρει αέρα το ιδρωμένο, γυμνό κρανίο μου, άναψα ένα τσιγάρο και έστρεψα την προσοχή μου στην πλαγιά ψάχνοντας εκείνον. Η σκυλίτσα του, γιαγιά πλέον κι αυτή, έτρεχε στην κατηφόρα θυμίζοντας την Λώρα στο αγαπημένο έργο των παιδικών μου χρόνων «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι» για να με συναντήσει. Εκείνος από πίσω κάνοντας μικρά, σίγουρα βήματα πλησίαζε. Η φιγούρα γνώριμη, αλλά κάτι έλειπε από το κάδρο. Η απόσταση είχε μικρύνει αρκετά και μου επέτρεπε να δω λεπτομέρειες. Πουκάμισο, παντόφλες και σορτς! Σε καμία περίπτωση ο ηλικιωμένος φίλος μου δεν θύμιζε κυνηγό. Τουρίστα που έχασε τον δρόμο για την παραλία μπορεί, αλλά θηρευτή όχι.

Όσο πλησίαζε παρατήρησα και την απουσία του όπλου. Ένα μαντίλι μόνο έκανε βόλτα στο πρόσωπο του, μάλλον, για να ρουφήξει τον ιδρώτα που προκαλούσε η ζεστή μέρα του Σεπτέμβρη…μάλλον!

Δυο μέτρα μας χώριζαν πλέον. Ανταλλάξαμε ευχές οι οποίες από μέρους του δεν ήταν και οι πλέον θερμές. Το μαντίλι έμπαινε κάτω από τα γυαλιά του και σκούπιζε τα μάτια του. Αποφάσισα να σπάσω την αμήχανη σιωπή του πειράζοντας τον, προσπαθώντας να εκμαιεύσω και πληροφορίες για την άοπλη επίσκεψη του στο βουνό. «Άφησες το όπλο στο καρτέρι για να μην το κουβαλάς κάθε μέρα;» είπα γελώντας, μην μπορώντας να ξέρω σε τι βάραθρο θα με πετούσαν η απάντηση και η αντίδραση του.

«Μπα, δεν έβγαλα άδεια φέτος. Δεν μπορώ, τα μάτια μου, δεν βλέπω καλά» έβγαλε το μαντίλι και σκούπισε τα μάτια του. Το πρόσωπο του έσπασε…έκλεγε σαν μωρό παιδί! Έμεινα άφωνος για λίγα δευτερόλεπτα, τέτοιο δέος και σοκ μου προκάλεσε η απρόβλεπτη αντίδραση ενός άντρα, που στην δύση της ζωής του, κλαίει σαν μαθητούδι για το κυνήγι. Ναι για το κυνήγι! Η ηλικία του, του επέτρεψε να ζήσει μοναδικά κυνήγια σε ένα κυκλαδονήσι που φημίζεται για τα περάσματα των τρυγονιών εκείνων των χρόνων της αφθονίας κι εκείνος έκλαψε μπροστά μου για το φτωχό πλέον κυνήγι που έχανε μέσα από τα χέρια του σαν το νερό, ενώ άλλοι στην ηλικία του κάνουν τον σταυρό τους που ξυπνάνε το πρωί κι αρκούνται μόνο σ’ αυτό.

Πόσο αμήχανα μπορεί να αισθάνθηκα, πόσο μικρός μπροστά στο μεγαλείο ενός άντρα που δεν φοβάται να εκδηλώσει τα συναισθήματα του και να κλάψει παρουσία άλλου, γι’ αυτό που αγαπάει τόσο πολύ και το χάνει τόσο άδοξα. Προσπάθησα να ψελλίσω κάτι για γιατρούς και φάρμακα, αλλά φάνηκα τόσο αδέξιος. Η έκφραση του προσώπου του δεν άφηνε περιθώρια για τίποτα άλλο, παρά για μια μόνο λέξη…τέλος!

«Θα έρχομαι να κάνω μια βόλτα, να μου φεύγει ο νταλκάς» μου είπε, καβάλησε το μηχανάκι κι έφυγε μαζί με την σκυλίτσα του. Μου άφησε για παρέα μια ανατριχίλα στο πετσί και μια βαθειά θλίψη στην ψυχή μου. Έμεινα να τον κοιτάζω μέχρι που χάθηκε κι ευχόμουν μέσα μου να μπορέσω να αγαπήσω κι εγώ τόσο πολύ το κυνήγι, αλλά να μην αξιωθώ να ζήσω την μέρα που θα το αποχωριστώ ζωντανός.

Θα μου λείψεις χαμογελαστέ μου φίλε. Σ’ ευχαριστώ που δεν σκέφτηκες μόνο την δική σου ικανοποίηση, αλλά αντί αυτής έβαλες πρώτα την ασφάλεια όλων μας. Έχεις πολλά κότσια τελικά κι ας νομίζεις ότι σ’ εγκαταλείπουν.  

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 25/9/2013.