ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΚΟΙ ΝΤΟΥΜΠΛΕΔΕΣ

«ὑγίειάν τε γὰρ τοῖς σώμασι παρασκευάζει καὶ ὁρᾶν καὶ ἀκούειν μᾶλλον, γηράσκειν δὲ ἧττον»

"Η ασχολία με το κυνήγι φέρνει υγεία στο σώμα, οξύνει την όραση και την ακοή και επιβραδύνει τα γηρατειά"

Από το μεγαλειώδες έργο του ιστορικού Ξενοφώντα 430π.χ. - 354π.χ. "Κυνηγετικός" τον 5ο π.χ. αιώνα

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Κυκλαδίτικοι ντουμπλέδες.


Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.com

Κάποιοι μπορεί να εξοργίζονται με το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα που έχουμε τραβήξει και τόσα άλλα που φαίνεται ότι θα τραβήξουμε, συνεχίζουν κάποιοι τρίτοι να ασχολούνται με μια δραστηριότητα, η οποία αφορά πλέον άτομα με γεμάτο στομάχι, γαληνεμένο βλέμμα και λυμένα τα μεγαλύτερα προβλήματά τους, όπως αυτό της επιβίωσης. 

Αυτό όμως είναι και η απόδειξη, ότι το κυνήγι είναι τρόπος ζωής, είναι η ίδια η ζωή κι ο θάνατος μαζί! Για έναν κυνηγό εκ πεποιθήσεως, το κυνήγι δεν σταματάει ποτέ. Μέσα στα θηρεύσιμα βρίσκονται η δουλειά, τα παιδιά, η γυναίκα του, ακόμα και ένα αξέχαστο Σαββατόβραδο, που το περίμενε με αγωνία. Όλα αυτά με την καλή έννοια φυσικά, παραλληλίζοντας τον διακαή πόθο κάποιου για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος που έχει, μόνο αυτός, μέσα στο μυαλό του. 

Τέτοιος είμαι κι εγώ, τέτοιος και χειρότερος. Θεωρώ ότι το κυνήγι είναι κομμάτι της ζήσης μου και ένα θέμα που ζητά, συχνά πυκνά, να αφιερώνω χρόνο και χρήμα γι΄αυτό, όπως για όλα τα άλλα που με κάνουν να ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα ζώα του πλανήτη. Και επειδή είμαι και κομμάτι μερακλής, δεν μου αρέσει να κάνω μισά πράγματα. Όχι ότι είμαι αλάνθαστος, τουναντίον! Απλά προσπαθώ να μην λείπει τίποτα από τα παρελκόμενα, για να αισθανθώ μεγαλύτερη απόλαυση. Τα σέα και τα μέα που λέμε; Αυτά, θέλω να είναι όλα παρόντα. 

Για να σε ξεμπερδέψω λίγο, να σου πω φίλε μου ότι δεν πάει το ούζο σκέτο χωρίς χταπόδι στα κάρβουνα. Σαν κι αυτό που έψηνε  ο Νικόλας ο Μπούμπας στην παραλία της Σύρας. Όπως δεν πάει το τσιγάρο χωρίς βήχα. Θα μπορούσες να πας για κυνήγι χωρίς φυσίγγια; Όχι βέβαια! Το λοιπόν, πώς μπορείς να πας χωρίς άδεια θήρας μου λες; 

Σημάδι των καιρών κι αυτό κι απόρροια τις κρίσης; Η δική σου κρίση που είναι λεβέντη μου; Ξέρω περνάς δύσκολα και τα κουκιά, όσο και να τα μετράς, δεν βγαίνουν. Τι έγιναν όμως οι νόμοι που μέχρι χθες πίστευες, καπνός; Ποιος θα φταίει όταν η τσιμπίδα του νόμου σε πιάσει από τον γιακά; Σίγουρα δεν είμαι αναμάρτητος, αλλά σε παρακαλώ μην μου λες ότι είμαι βλάκας που ακόμα μπορώ και φροντίζω να πληρώνω την άδεια θήρας μου. Ως εδώ!

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 28/12/2011.

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα τουφέκι…

Η κυνηγετική παράδοση περνά από γενιά σε γενιά, όχι μόνο με μνήμες αλλά και με σπάνια κειμήλια, αυτά που φέρνουν επάνω τους ίχνη και συναισθήματα που καμιά αποτίμηση δεν μπορεί να τα μετρήσει.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.com

Κάθε καλό παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του, αλλά και τους παθιασμένους αναγνώστες του, ξεκινά με την γνωστή φράση «Μια φορά και έναν καιρό». Τούτο εδώ το παραμύθι θα ξεκινήσει διαφορετικά. Όχι γιατί δεν είναι καλό, αλλά γιατί δεν είναι παραμύθι!

Τότε, τα δύσκολα χρόνια. Τα χρόνια που καθετί είχε την αξία του, η οποία ήταν σεβαστή και έπιανε τόπο στην τσέπη, το μυαλό, την καρδιά και την συνείδηση όλων, εδώ στην Σύρα ζούσε ένας αγρότης. Ένας από τους πολλούς, που κέρδιζαν την ζωή τους με την αξίνα. Πάλευε με την γη από τα χαράματα μέχρι το βράδυ και ηρεμούσε τον θυμό της με νερό. Εκείνη, ως αντάλλαγμα, του γέμιζε τα κοφίνια με κάθε λογής χρωματιστά καλούδια, που τα πουλούσε στο παζάρι κάθε πρωί. Έτσι κυλούσαν οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια του. Έτσι, και με κυνήγι!   

Τα χρόνια εκείνα το τουφέκι είχε ξεχωριστή αξία και, αν δεν έλειπε από το σπίτι, το κυνήγι εκτός από διασκέδαση, ήταν και η αιτία που το μενού του φτωχικού τραπεζιού περιείχε κρέας!
Ο μπάρμπα Γιάννης λοιπόν, έτσι ίσως να έλεγαν τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας, συχνά αλώνιζε τα συριανά βουνά. Ήταν παθιασμένος με το κυνήγι και το τουφέκι του το πρόσεχε σαν τα μάτια του. Στο τέλος της βόλτας του η γάτα που είχε στην αυλή του, έπαιζε με τα πούπουλα από τα τρυγόνια που έπαιρνε ο αέρας του Σεπτέμβρη, καθώς εκείνος τα ετοίμαζε για να συνοδεύσουν το μπρούσκο ντόπιο κρασί που θα έτρεχε στον διψασμένο του λαιμό το μεσημέρι. 

Οι χειμώνες ήταν δύσκολοι τόσο για τον μπάρμπα Γιάννη, όσο και για την γάτα που δεν είχε όρεξη για παιχνίδια και κουλουριαζόντανε μπροστά στο τζάκι, περιμένοντας καρτερικά το μερτικό της από τα τσιχλικότσυφα και τις μπεκάτσες που μοσχοβολούσαν το παρακούζινο με την σπαθωτή ταράτσα.
 Τα χρόνια πέρασαν κι εκείνος δεν απέκτησε παιδιά. Έφτασε όμως η ώρα, στο μυαλό του, να μοιράσει το βιος που με κόπο και ιδρώτα έφτιαξε. Έτσι όπως κάνουν οι νοικοκυραίοι. 

Δυο ανίψια είχε, δυο αγόρια και σε εκείνα θα άφηνε τα πάντα, αφού αυτοί ήταν τα αγαπημένα του πρόσωπα. Αυτοί αναπλήρωναν τα παιδιά που δεν είχε. Αυτοί έτρεξαν για τον γιατρό με την λάμπα του πετρελαίου τον χειμώνα, όταν ο πυρετός έκαιγε το μέτωπο του κουρασμένου θείου τους. Αυτοί ρωτούσαν μήπως και του λείπει τίποτα, ή μήπως έχει καμιά ανάγκη. Καλά παιδιά και οι δυο τους! Τον έναν όμως τον ξεχώριζε, τον μετρούσε αλλιώς. Να φταίει ότι ήταν ο πιο μικρός, ή ότι ήταν όλο χαμογελαστός; Δεν έμαθα ποτέ μου. 

Το χέρι του έτρεμε πάνω στο χαρτί και το μολύβι έκανε πολύ κόπο να γράψει ίσια τα λιγοστά γράμματα που ήξερε ο μπάρμπας.

« Αγαπημένα μου παιδιά.

 Εκτός από την ευχή μου για την αγάπη και τον σεβασμό που μου δείξατε όλα τα χρόνια, σας αφήνω τα υπάρχοντά μου, τα οποία έκανα με πολύ κόπο. Δεν είναι βέβαια πολλά, αλλά σας τα δίνω με περίσσια αγάπη.
 Το σπίτι που μένω το αφήνω στον Μάρκο, τον μεγάλο, να με συμπαθεί όμως γιατί δεν μπόρεσα να το ασπρίσω φέτος. Δεν βαστάνε τα κουράγια μου πια, χέρια και πόδια με προδώσανε.
 Στον μικρό, τον Ισίδωρο, αφήνω το τουφέκι μου, που πολύ αγάπησα, μιας και το κυνήγι ήταν για μένα κάτι ξεχωριστό. Να το προσέχεις Σιδερή μου!
Παιδί μου Μάρκο σχώρα με που σε αδικώ, αλλά στον μικρό πάντα είχα αδυναμία και το ξέρεις.
Με αγάπη, της μάνας σας ο αδελφός, ο Γιάννης.»
  
Το τουφέκι του συχωρεμένου του μπάρμπα Γιάννη, ακόμα ανήκει στα περιουσιακά στοιχεία του μπάρμπα, πλέον, Σιδερή. Δεν κόσμησε όμως ποτέ καμιά οπλοθήκη. Ποτέ δεν έκανε παρέα με άλλα τουφέκια και ποτέ δεν ξαναπήγε στο βουνό, μιας και ο Σιδερής ποτέ δεν έγινε κυνηγός. Κάποιες Κυριακάδες όμως, όταν θυμάται τον θείο του και τον πιάνει το παράπονο, το βγάζει από την ντουλάπα. Το λαδώνει, του μιλάει και το ξαναβάζει για ύπνο μαζί με την ανάμνηση του καλού του θείου.

 Κάποιοι μιλάνε τώρα, τα εύκολα τα χρόνια, για φετίχ. Κάποιοι άλλοι όμως, από το παρελθόν, μας δίδαξαν τι σημαίνει «ξεχωριστό», «μοναδικό». Μας έμαθαν, ή προσπάθησαν να μας μάθουν, ότι το τουφέκι είναι μια ολόκληρη περιουσία, η οποία περνά μόνο σε χέρια αγαπημένου, δεν πωλείται!

Η ιστορία είναι πραγματική, τα ονόματα αλλάζουν μόνο και λίγο η πλοκή για να μην εκτεθεί κανένας, μιας και το χούι μας είναι να τα παρεξηγούμε όλα. Τα συναισθήματα όμως μένουν ίδια και τέτοια θα μένουν για όσους ξέρουν να εκτιμούν και να θυμούνται! 

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 28/12/2011.           

Στη φάκα των θηροφυλάκων δύο λαθροθήρες στον Αμβρακικό.

Απτά αποτελέσματα είχε η πρώτη μετά από αρκετό καιρό συνεργασία στην πράξη μεταξύ του Φορέα Διαχείρισης του πάρκου Υγροτόπων Αμβρακικού με την Ομοσπονδιακή θηροφυλακή της Ε’ ΚΟΗ.


Ενώ το ζήτημα της άρσης απαγόρευσης της θήρας σε ζώνες του Αμβρακικού εξακολουθεί να εκκρεμεί, παρά την αρχική απόφαση της ΓΓ Αποκεντρωμένης Διοίκησης για να επιτραπεί η άσκηση της θήρας σε συγκεκριμένες ζώνες, για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, υπάρχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που προήλθε από τη συνεργασία των δύο πλευρών ως προς την αντιμετώπιση των περιστατικών λαθροθηρίας.

Το αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής, που προέκυψε μετά από σχετικό αίτημα του Φορέα προς την Ε’ Κυνηγετική Ομοσπονδία να συνδράμει με τους θηροφύλακές της, για τον εντοπισμό και τη σύλληψη λαθροθήρων, ήταν η σύλληψη δύο ατόμων, που κυνηγούσαν στον πυρήνα του πάρκου στη θέση «Ροδιά», έχοντας ήδη σκοτώσει κάποια πουλιά.

Η επιχείρηση στήθηκε το πρωί της Κυριακής και σε αυτή συμμετείχαν δύο θηροφύλακες της Ε’ ΚΟΗ και δύο φύλακες του Φορέα Διαχείρισης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν 2 λαθροθήρες, που κυνηγούσαν αμφότεροι στον πυρήνα του πάρκου. Και οι δύο είχαν ήδη σκοτώσει κάποια πτηνά, μεταξύ αυτών και έναν λευκοτσικνιά, ενώ κανείς εκ των δύο δε διέθετε άδεια κυνηγίου. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία, ενώ κατασχέθηκαν τα όπλα και τα θηράματα.

Ακολούθησε επίσης καταδίωξης δύο άλλων βαρκών επίσης στη «Ροδιά» όπου εντοπίστηκαν οι επιβαίνοντες να κάνουν το λεγόμενο «κλείσμα» στις φαλλαρίδες. Οι επιβαίνοντες των δύο βαρκών δεν κατέστη εφικτό να συλληφθούν, καθώς απομακρύνθηκαν γρήγορα, όταν αντιλήφθηκαν την παρουσία των θηροφυλάκων.

Σε μία ακόμη περίπτωση, τρία άτομα που επίσης κυνηγούσαν στην ίδια περιοχή, αρνήθηκαν στους θηροφύλακες να δώσουν τα στοιχεία τους στον έλεγχο που έγινε, ωστόσο έχουν κρατηθεί τα στοιχεία του αυτοκινήτου στο οποίο επιβιβάστηκαν αργότερα και θα ακολουθήσει και εκεί η προβλεπόμενη διαδικασία.

Συγκρατημένη αισιοδοξία.
Μετά το αποτέλεσμα της συνεργασίας των δύο πλευρών αποδεικνύεται η βάση των επιχειρημάτων της κυνηγετικής οικογένειας σε μεγάλο βαθμό, ότι η λαθροθηρία μπορεί να αντιμετωπιστεί επαρκώς μόνο στην περίπτωση που αναλάβουν ρόλο και δράση οι Ομοσπονδιακοί θηροφύλακες της Ε’ ΚΟΗ. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει προηγουμένως να υπάρξει σύγκλιση απόψεων μεταξύ των δύο «αντιμαχόμενων» πλευρών, ώστε από κοινού να αποφασίσουν και να συμφωνήσουν για τις ζώνες όπου θα ασκείται η κυνηγετική δραστηριότητα.

Το προαπαιτούμενο αυτή τη φορά δε μπαίνει από την πλευρά του Φορέα, αλλά από την πλευρά της κυνηγετικής οικογένειας, που ζητά την άρση της απαγόρευσης του κυνηγίου, ώστε ακολούθως να αναλάβει την υλοποίηση συγκεκριμένων δεσμεύσεων που έχει εκφράσει εδώ και αρκετό καιρό.
Μεταξύ αυτών των δεσμεύσεων της Ε’ ΚΟΗ είναι η άμεση πρόσληψη 10 μόνιμων θηροφυλάκων για τον Αμβρακικό, καθώς επίσης και δύο ειδικά διαμορφωμένων σκαφών για τον κόλπο. Οι θηροφύλακες θα ελέγχουν και θα επιτηρούν σε μόνιμη βάση την περιοχή ευθύνης, με εναλλασσόμενες ανά 8ωρο περιπολίες.

Χωρίς μέχρι και χθες να υπάρχει κάποια επίσημη ανακοίνωση από την πλευρά του Φορέα Διαχείρισης που ζήτησε τη συνδρομή της θηροφυλακής για τον συγκεκριμένο έλεγχο που οδήγησε τελικά και στις συλλήψεις των δύο λαθροθήρων, αυτό που προκύπτει αβίαστα ως συμπέρασμα, είναι η αναγνώριση από τα στελέχη του Φορέα αφενός της δικής τους αδυναμίας να ελέγξουν την περιοχή και να αντιμετωπίσουν μόνοι τους τα φαινόμενα λαθροθηρίας και αφετέρου της σπουδαιότητας που έχει η συμμετοχή και ανάληψη συγκεκριμένης δράσης από την Ομοσπονδιακή θηροφυλακή.

Αυτά βέβαια μέχρι στιγμής παραμένουν σε επίπεδο έκφρασης ευχολογίων, όμως δεν αποκλείεται εντός του επόμενου διαστήματος να μετατραπούν και σε συγκεκριμένες πράξεις.

ΠΗΓΗ: www.e-artemis.gr

Μακάβριο εύρημα!

Βρήκε πτώμα την ώρα που κυνηγούσε.

Το πτώμα ενός άνδρα βρήκε στο Λασίθι ένας κυνηγός. Όπως προέκυψε από την έρευνα, το πτώμα ανήκει στον Ιωάννη Παντερμαράκη, 84 χρόνων, ο οποίος έπασχε από γεροντική άνοια και είχε εξαφανισθεί την 11-10-2011. Ενεργείται προανάκριση.

ΠΗΓΗ: www.e-artemis.gr

Το 15χρονο αγόρι που τα... έβαλε με τις κορυφές των ψηλότερων βουνών και κέρδισε!

Είναι μόλις δεκαπέντε χρόνων αλλά ήδη κατάφερε να πατήσει στις υψηλότερες κορυφές κάθε ηπείρου!

Ο λόγος για τον Jordan Romero από τις ΗΠΑ.
Στην ηλικία των δέκα ετών, ο Jordan κατέκτησε την πρώτη του κορυφή, αυτή του όρους Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία της Αφρικής, με ύψος 5.892 μέτρων.


Τον επόμενο χρόνο, τον Απρίλιο του 2007, ο Jordan ανέβηκε στο Όρος Ελμπρους στην παγωμένη Ρωσία.

Τον Μάιο του 2010, η team Jordan, πάτησε και το Έβερεστ στο Νεπάλ, σε ύψος 8.848 μέτρα.

Να σημειωθεί πως μετά τον άθλο του Jordan, οι αρχές απαγόρευσαν την αναρρίχηση στο Έβερεστ σε ορειβάτες κάτω των 16 ετών.

Την παραμονή των Χριστουγέννων του 2011, ο Jordan ολοκλήρωσε το εγχείρημά του, καθώς βρέθηκε στο Νότιο Πόλο, στο βουνό Βινσόν Μασίφ των 4.892 μέτρων, που είναι το υψηλότερο της παγωμένης ηπείρου.

ΠΗΓΗ: www.bloglines.gr