Τι χειμώνας βαρύς!!!

Και έκλεισαν οι ουρανοί και είδαμε άσπρη μέρα!

Μπορεί το θερμόμετρο να μην λέει να ξεκολλήσει πάνω από το μηδέν, μπορεί να κλαίει η τσέπη μας το πετρέλαιο που αδηφάγα καταπίνει ο λέβητας, μπορεί το ρολόι της ΔΕΗ να γυρίζει τρελά από την αυξημένη κατανάλωση, αλλά το χιόνι που έφτασε μέχρι τις παραλίες του νησιού είναι ένας τρόπος για να δούμε όλοι μας την πολυπόθητη «άσπρη μέρα» που περιμένουμε εδώ και μια 5ετια σχεδόν.

Από νωρίς το πρωί παρατηρώ έξω από το παράθυρο το βιαστικό πέρα δώθε των πουλιών. Ξαφνιασμένα κι αυτά με τον χιονιά που μας έχει καθηλώσει όλους εντός. Βέβαια κάποιοι είναι υποχρεωμένοι για να μπορούμε εμείς να νιώθουμε όλη αυτή την θαλπωρή, να μένουν στα πόστα τους και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Κυνηγετικά, να πω ότι μετά από επικοινωνία που είχα με την θηροφύλακα του νησιού κ. Ξαγοράρη, η δασική υπηρεσία δεν έχει εκδώσει απαγόρευση θήρας, οπότε, όποιος αντέχει το κρύο μπορεί να αφήσει τα ίχνη του στο χιόνι, ασκώντας το συνταγματικό του δικαίωμα. Πάει όμως το χέρι κανενός να σηκώσει όπλο απέναντι σε κάποιο ζωντανό που τρέμει από το κρύο και την πείνα; Γεγονός είναι ότι μια μικρή βόλτα που έκανα στο δρόμο δεν συνάντησα συνάδελφο κυνηγό.

Ας πάρουμε όλοι μας, θηράματα και κυνηγοί, μια μέρα ρεπό –αφού από αύριο στρώνει ο καιρός- και μόλις στεγνώσουν τα φτερά και ζεσταθούν τα χέρια, δίνουμε εκ νέου ραντεβού στα κυνηγοτόπια.

Καλό, ζεστό υπόλοιπο της παγωμένης μέρας.  

Μια αξέχαστη μπεκάτσα.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Ο πρώτος έρωτας, λένε, μένει αξέχαστος. Αξέχαστη, συμπληρώνω εγώ, μένει και η πρώτη μπεκάτσα. Χαραγμένη για πάντα στην ψυχή και στο μυαλό μάλιστα, όταν συνοδεύεται από μια αποτυχημένη τουφεκιά. Για την ακρίβεια όχι τουφεκιά, αυτό το ένοχο, πρόστυχο «κλικ» που σε κάνει να προσπαθείς να χωρέσεις εκτός από όλη σου την δύναμη, μα και τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα στην κάννη!

Το κυνήγι ήταν πάντα μέσα μου κι ας μην είχα κάποιον στο σπίτι να με ξεσκαλίζει, τουναντίον μάλιστα, ο μπάρμπα Μιχάλης και η κυρά Μαριγώ ανατρίχιαζαν σαν γατιά όταν άκουγαν για κυνήγια, τουφέκια, φυσεκλίκια και πρωινά ξυπνήματα. Κουβαλούσαν κι αυτοί το λάθος υπερπροστατευτικό σύνδρομο του Έλληνα γονιού, που θέλει τα παιδιά –ειδικά τα στερνοπούλια- να μπαίνουν σε γυάλα για να μην τα φτάσει κανένα κακό.

Κάποια στιγμή με γκρίνια, παρακάλια και εκφοβισμούς, πάρθηκε η απόφαση να πάρω το πρώτο μου τουφέκι. Είχα βαρεθεί πια να κάνω τον σκύλο του κουμπάρου μου και όποιου άλλου ήξερα και του γινόμουν ταγάρι. Είχε έρθει η στιγμή, αν και αργά, να ανοίξω τα δικά μου κυνηγετικά φτερά. Δεν έχασα καιρό και έτρεξα στον Κώστα το Μουθούκι που έμενε διακόσια μέτρα από το σπίτι μου. Γνώστης των όπλων με πολλές γνωριμίες, όλο και κάποιο καλό μεταχειρισμένο θα είχε κατά νου, αφού για καινούριο δεν γίνονταν λόγος. Ένα θρυλικό, Ισπανικό πλαγιόκαννο με βάση ταρταρούγα ήταν το τουφέκι που μου πρότεινε εκείνος. Εγώ το ακούμπησα στον ώμο κι αμέσως το συνόδευσα με την κτητική αντωνυμία «μου» και μπόλικη περηφάνια. Μετρήθηκαν τα εβδομήντα χιλιάρικα ένα προς ένα, θυμάσαι αυτά τα καφέ με τον Κολοκοτρώνη, και το τραπέζι στο τζαμωτό του σπιτιού μετατράπηκε σε κρεβάτι, για να ξαπλώσω πάνω του το πιο κολασμένο κορμί του πλανήτη!

Τι καμπύλες ήταν αυτές μάνα μου! Έτρεχαν τα σάλια μου όσο το έβλεπα και το δέρμα μου αντιδρούσε έντονα στο άγγιγμα του. Τα μάτια μου δεν χόρταιναν να το κοιτούν. Το πρώτο μου τουφέκι. Το δικό μου τουφέκι! Αχώριστη παρέα στο αυτοκίνητο, με το μηχανάκι, με τα πόδια να κρέμεται στο ώμο, ακόμα και στο κρεβάτι του φορτηγού το ξάπλωνα και κάναμε μαζί διανομή.

Είκοσι τόνοι κριθάρι περίμεναν να ξεφορτωθούν με υπομονή, μέσα από ένα στενό άνοιγμα της καρότσας. Χειμώνας σαν τώρα ήταν κι εγώ είχα πάρει θέση στα σιλό μιας, πάλαι ποτέ, γνωστής, μεγάλης μονάδας εκτροφής κοτόπουλων στη Σύρα. Το τουφέκι μου ήταν εκεί μαζί μου και περίμενε να πάμε μια γρήγορη βόλτα για τσιχλοκότσυφα, μέχρι οι σπόροι του κριθαριού να χυθούν απ’ την καρότσα σαν νερό μόνοι τους. Επιτηρούσα για λίγο την διαδικασία στην αρχή και χάζευα τριγύρω ροφώντας ένα τσιγάρο. Ένα βιαστικό πέρασμα από ένα πουλί που κρατούσε κάτι στο ράμφος του με έκανε να χαμογελάσω και να υποθέσω ότι μάζευε ξερά χόρτα για να φτιάξει την φωλιά του. Τι χαζή σκέψη Χριστέ μου! Όσο το θυμάμαι γελάω με την αθωότητα της σκέψης μου, που έφτανε τα όρια της βλακείας. Άπειρος γαρ!

Όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό που προπορευόταν του πουλιού ήταν μύτη και μπόρεσα να ξεστομίσω το είδος του φτερωτού, βιαστικού διαβάτη, ήμουν ήδη σκαρφαλωμένος στην καμπίνα του φορτηγού και κρατούσα το τουφέκι στο ένα χέρι και δυο φυσίγγια στο άλλο. «Μπεκάτσα» είπα και «κλείδωσα» τον στόχο στα μάτια μου, έτσι όπως κάνουν τα ραντάρ των μαχητικών αεροσκαφών. Την κοιτούσα καθώς ξεμάκραινε ώσπου ξαφνικά, έκανε μια βουτιά και χάθηκε μέσα σε μια μικρή συστάδα καλαμιές, μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά μου. Το γεγονός ότι θα πήγαινα να την βρω ήταν ντε φάκτο! Ο τρόπος ήταν υπό συζήτηση, αφού ήμουν έτοιμος να πετάξω και όχι να περπατήσω όπως κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι.

Την μέρα που αγόρασα το τουφέκι και ο κυρ Κώστας μου εξηγούσε το «πώς» και το «γιατί», μου επισήμανε ότι κάθε εκατό τουφεκιές, περίπου, η αριστερή βελόνα κάνει μια ίσκα. «Δεν είναι τίποτα Νικόλα, φτιάχνεται αυτό εύκολα» με είχε διαβεβαιώσει τότε. Εγώ δεν έβλεπα μπροστά μου από την καψούρα για να το πάρω αγκαλιά και δεν έδωσα βάση στην μικροατέλεια. Όντως διαπίστωσα ότι μετά από μεγάλο αριθμό φυσιγγίων, έκανε ένα «ρεπό» ο αριστερός επικρουστήρας. Δεν είχα δώσει όμως την πρέπουσα σημασία, ένα κλικ ήταν που δεν με χαλούσε τόσο.

Έψαξα να βρω την πλέον κατάλληλη θέση, για να βγω φάντης μπαστούνι στην βασίλισσα μπροστά, έτσι ώστε να την οδηγήσω να φύγει σε κατεύθυνση που θα μου επέτρεπε να φορτώσω την πλάτη της μολύβι. Όταν ήμουν σίγουρος πια, έκανα την τελευταία σκέψη: «Τώρα σε έχω στο χέρι καημένη μου!». Έσκυψα και πήρα μια πέτρα και την έριξα μέσα στις καλαμιές επωμίζοντας συνάμα, περιμένοντας την βιαστική σιλουέτα να ξεπροβάλει μπροστά μου. Το δάχτυλο μου πέρασε ασυναίσθητα στην πίσω σκανδάλη από την ταραχή και την απειρία, ενώ τα αυτιά μου γέμισαν από το πάφλασμα των φτερών της.

Τετ α τετ με το θηρίο στα πέντε μέτρα μπροστά μου. Τα φτερά της χτυπούσαν μπροστά στα μάτια μου όσο πιο γρήγορα μπορούσαν κι εγώ ορκιζόμουν ότι θα την έπαιρνα μαζί μου. Πόσο βιάστηκα να είμαι σίγουρος! Οι δυο κάννες ευθυγραμμίστηκαν στην πλάτη της βελουδομάτας κι εγώ από πίσω σχεδόν πανηγύριζα για τον άθλο μου, από τον οποίο με χώριζε ένα απλό πάτημα της σκανδάλης. Σχεδόν βούρκωσα μαζί της καθώς με κοιτούσε πίσω από την πλάτη της από την ένταση και την χαρά. Η πρώτη μου μπεκάτσα και μια από τις λίγες που είχαν ακουστεί μέχρι εκείνη την μέρα σε όλο το νησί.

Τα μέτρα που μας χώριζαν πια ήταν ότι έπρεπε, για να κάνω αυτό που έπρεπε. Πάτησα την σκανδάλη και τα πόδια μου ήδη είχαν πάρει την εντολή να με οδηγήσουν να την μαζέψω. Το πρώτο βήμα συνοδεύτηκε με τον ήχο που από εκείνη την ημέρα μίσησα όσο τίποτα άλλο στην ζωή μου…κλικ! Η μπεκάτσα άρχισε να παίρνει ύψος και ανάσες, αφού δεν πίστευε ότι ήταν ακόμα ζωντανή. Πάγωσα! Κατέβασα το τουφέκι και την κοιτούσα καθώς ξεμάκραινε μην μπορώντας να κουνήσω από το σοκ. Δεν μπόρεσα να σκεφτώ ότι είχα ακόμα ένα φυσέκι που περίμενε να πάρει φωτιά για να κάψει τον καημό μου και τα όνειρα για ελευθερία της βασίλισσας. Πέρασαν αρκετά λεπτά μέχρι να χάσω από τα μάτια μου το πουλί, από τα οποία έτρεχαν δάκρυα από τον χρόνο που είχαν μείνει ανοιχτά σαν γκαραζόπορτες κι από τα νεύρα μου.

Κατέβασα το κεφάλι και φαντάστηκα το τουφέκι μου μέσα σε σακούλα, αφού αν άρχιζα να το χτυπάω κατά γης -όπως ήθελα εκείνη την στιγμή- το πιο μεγάλο κομμάτι του θα ήταν σε μέγεθος ρυζιού, φύση αδύνατο να το κρατάς με γυμνά χέρια! Αργότερα έδειξα το ίχνος του αδύναμου επικρουστήρα στον Κυρ Κώστα πάνω στο φυσέκι χωρίς να πω τίποτα μόλις άνοιξε την πόρτα. Εκείνος δάγκωσε τα χείλη του και με την χαρακτηριστική βραχνάδα της φωνής του προσπάθησε να με ηρεμήσει, αφού από το πρόσωπο μου έλειπε μόνο ο έφηβος για να θυμίζει την σημαία του Ολυμπιακού!

 

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 31/12/2014. 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ο νέος χρόνος εύχομαι σε όλους μας να φέρει, ότι ο προηγούμενος δεν είχε καταφέρει!

Χαρούμενο και ευτυχισμένο το 2015 με υγεία.

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΖΕΣΤΕΣ ΚΑΝΝΕΣ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΖΕΣΤΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ!!!

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί την Τετάρτη 31/12/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Η τρίτη κόρη μου.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω όλους αυτούς που ομολογούσαν με εμπάθεια το συναισθηματικό τους δέσιμο με κάποιο ζώο. Πώς μπορούσε μια γάτα, ένας σκύλος, ένα καναρίνι, ή οτιδήποτε άλλο, να μονοπωλήσει την αγάπη τους; Κορόιδευα την αδελφή μου που κοιτούσε στα μάτια το μικρό Κανίς Μαλτέζ της και του μιλούσε λες και είχε συνομιλία με άνθρωπο. Αγαπώ τα ζώα δεν λέω, αλλά μέχρι ενός ορίου. Δεν είχα μπει ποτέ στην διαδικασία να σκεφτώ την σοβαρότητα της συναναστροφής μαζί τους, μάλλον, επειδή δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να έρθω πιο κοντά σε ένα. Δεν είχα επιτρέψει ποτέ σε κανένα να έρθει πιο κοντά σε μένα!

Μέσα στα χρόνια που έχω συνειδητά επιλέξει το κυνήγι ως τρόπο ζωής, έχουν περάσει από τα χέρια μου κάποια σκυλιά. Ποτέ δεν μπόρεσα να δεθώ με κανένα. Από όλα ζητούσα να κάνουν την δουλειά τους, χωρίς φυσικά να τα κακομεταχειρίζομαι, αλλά η σχέση μας ξεκινούσε και τελείωνε εκεί. Ποτέ δεν προσπάθησα να μπω στην θέση κανενός τους και να σκεφτώ τι μπορεί να θέλει, να έχει ανάγκη. Πώς αισθάνεται, τι το αγχώνει και τι το ευχαριστεί. Ποτέ δεν κοίταξα κανένα στα μάτια για να διακρίνω τον φόβο που ένοιωθε όταν φώναζα και κουνούσα τα χέρια μου έντονα, το άγχος του όταν συναντούσαμε άλλο σκυλί στο βουνό πρώτη φορά. Την ένταση που του προκαλεί η συναισθηματική μου φόρτιση με οτιδήποτε καλό ή κακό.

Άρχισα να μπαίνω στο νόημα της σωστής σχέσης με τον σκύλο μου όταν κοντά μου πήρα ένα σπρίγκερ, την Γαία αν θυμάσαι. Ήταν το σκυλί που μπορεί να μην μου προσέφερε έντονες κυνηγετικές συγκινήσεις, αλλά με έβαλε στην διαδικασία να ξεκινήσω να σκέφτομαι τι μπορεί να θέλει ένα σκυλί πέρα από νερό, φαγητό και στέγη. Παράλληλα διάβασα, ρώτησα και παρατήρησα τον αντίκτυπο της συμπεριφοράς μου στην συμπεριφορά του σκύλου μου. Αναρωτήθηκα και μπήκα στην θέση του για το τι μπορεί να θέλει. Το νέο μου κουτάβι πλέον έχει κερδίσει την θέση του συνοδηγού στο αυτοκίνητό μου και άλλη μια στην καρδιά μου. Διατηρούμε μια αμφίδρομη σχέση. Χαίρομαι με την χαρά της κι αυτή με την δική μου και φροντίζουμε να μην λείπει το χαμόγελο από τα χείλη κανενός μας.

Παρακαλούσα την θεά του κυνηγίου να στείλει ένα ορτύκι με μοναδική αποστολή την μεταμόρφωση του σκύλου μου σε κυνηγό. Έψαχνα μάταια, στις πλαγιές να το βρω, να το βρούμε. Η Ιόλη με κοιτούσε με απορία…που είναι; Το ίδιο την ρωτούσα κι εγώ. Ο καιρός πέρασε, μαζί του και τα ορτύκια. Δεν ήρθε φέτος το δικό της! «Μην απογοητεύεσαι, δώσε χρόνο στο σκυλί σου και δείξε του εμπιστοσύνη» μου είπε ο Θανάσης, φίλος και καλός γνώστης της ράτσας των Βίσζλα.

Η 6^η του Δεκέμβρη με έφερε αντάμα με αγαπημένα πρόσωπα να δέχομαι ευχές και να σβήνουμε την δίψα μας με μυρωδάτο τσίπουρο του κυρ Γιάννη του Σαρρή από τα Χρούσσα, νέκταρ! Η 7^η να πίνω καφέ στην γιάφκα μου και να προσπαθώ να βρω τα σημεία του ορίζοντα, το πάνω και το κάτω! Ούτε λόγος για βουνό, αφού τα χειμωνιάτικα θηράματα έχουν εξαφανιστεί κι αυτός ο χειμώνας δεν λέει να έρθει! Κοντομάνικο φανελάκι κι αυτό περιττό. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί το τσίπουρο, που είχε αντικαταστήσει το αίμα στις φλέβες μου, να με είχε κάνει ατρόμητο. Ο νοτιάς δεν ενέπνεε καμιά “ανησυχία”, «δεν θα έχει τίποτα» σκέφτηκα. Ο καφές μπόρεσε και επανάφερε τον μπούσουλα του μυαλού μου στα ίσια του, αλλά όχι και την διάθεση μου για κυνήγι. Ένας μακρινός ντουμπλές που ακούστηκε με έκανε να νιώσω τύψεις για το σκυλί μου που είχα μέσα στο κλουβί του κλειστό για μέρες, αφού η δουλειά δεν με άφησε να πάρω ανάσα, δόξα τον Θεό! 

Δεν άργησα να βάλω ζώνη με φυσίγγια, το πορτοκαλί γιλεκάκι μου, άρπαξα και το όπλο μου και έτοιμος, γαμπρός! Η Ιόλη δεν μπορούσε να το πιστέψει και ούρλιαζε απ’ την χαρά της. «Αλήθεια θα πάμε βόλτα; Το αποφάσισες;» έτσι άκουγα να λέει κι έκανα πως δεν άκουγα γιατί δεν ήταν προς τιμή μου. Οι προσδοκίες μου δεν μπορούσαν να είναι μεγάλες, αφού η παρατεταμένη ανομβρία, η καλοκαιρία και το άπειρο σκυλί μου, δεν άφηναν περιθώρια για να κάνω όνειρα. Το κέφι της Ιόλης ανέβασε και την δική μου διάθεση. Η βόλτα θα ήταν κοντινή. Περπατήσαμε 300 μέτρα πριν οι αρβύλες μου πατήσουν το βουνό. Η αργή και ενδελεχής έρευνα του Βίσζλα εξελισσόταν μπροστά μου, ψάχναμε το βουνό θυμάρι θυμάρι, σπιθαμή προς σπιθαμή.

Συχνά πυκνά με κοιτούσε με απορία και ρωτούσε «που είναι;» έλα μου ντε! Φτάναμε στην κορυφή της πλαγιάς κι εγώ το όπλο το είχα στον ώμο, δεν περίμενα τίποτα. Η Ιόλη άλλαξε συμπεριφορά, έγινε πιο νευρική και τα ρουθούνια της ακούγονταν από μακριά. Δεν πρόλαβα να αξιολογήσω της συμπεριφορά της, όταν από το πλάι μας η βασίλισσα του δάσους ξεσήκωσε το σύμπιαν με το πάφλασμα των φτερών της. Η τουφεκιά σηματοδότησε την αρχή του ταξιδιού μου στον έβδομο ουρανό κι η επαναφορά του θηράματος απ’ την Ιόλη με έκανε να κλάψω. Η πρώτη της μπεκάτσα! Τα κανακέματα και τα φιλιά αντηχούσαν σε όλη την πλαγιά. Η επαναφορά ήταν υποδειγματική, αφού πάνω στο πουλί δεν υπήρχε ούτε σάλιο και δεν έγινε καμιά προσπάθεια να το πάρω από το στόμα της μιας και το άφησε στα χέρια μου με περίσσια ευχαρίστηση. Έκανα τον σταυρό μου, κοίταξα ακόμα μια φορά την βελουδομάτα και την έβαλα στην τσέπη.

Οι πανηγυρισμοί, εναγκαλισμοί, κτλ, μας είχαν απομακρίνει λίγο από το σημείο συνάντησης με το θήραμα κι εγώ ήθελα να ξαναπεράσω από εκεί το κουτάβι μου, να πάρει άλλη μια φορά στην μύτη της το άρωμα της μπεκάτσας. Επιστρέψαμε κι εκείνη πήγε κατευθείαν στο σημείο, σήκωσε το κεφάλι, πήρε μια βαθειά τζούρα του αέρα μέσα της και έκανε μερικά βήματα μπροστά προσπαθώντας να φερμάρει. Εκεί που στήθηκα και τουφέκισα πριν λίγα λεπτά, ξεπετάχτηκε δεύτερη μπεκάτσα! «Αυτά γίνονται μόνο στα έργα» φώναξα και πάτησα την σκανδάλη. Σε μερικά δευτερόλεπτα και αυτή η βασίλισσα ήταν στα χέρια μου κι εγώ στον παράδεισο αγκαλιά με την Ιόλη μου.

«Δικές σου οι μπεκάτσες, εγώ θέλω βόλτες, βόλτες και χάδια» έμοιαζε να λέει καθώς πηδούσε πάνω μου και κλαίγαμε μαζί από χαρά. Είναι τα καλύτερα δώρα που έχω πάρει για την γιορτή μου. Οι ευχές των κοριτσιών μου, δυο μπεκάτσες και η αγάπη της Ιόλης μου, της πιο μικρής μου κόρης!

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 24/12/2014.

Καλά Χριστούγεννα.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΕΛΠΙΔΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.

ΚΑΛΑ ΚΥΝΗΓΙΑ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΣΗ.

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί την Τετάρτη 24/12/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Ευχές από την ΣΤ' ΚΟΜΑΘ.

ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣΕΔΡΑ: ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ 173 – 175551 34 - ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΤΗΛ. 2310 477128 – 477129, 6973 808934, FAX 2310 473863 – 475301

http://www.hunters.gr,
e-mail: info@hunters.gr

facebook: http://www.facebook.com/KynegetikeOmospondiaMakedoniasThrakes

Το Διοικητικό Συμβούλιο

&
 το προσωπικό της ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ

σας εύχονται

Καλά Χριστούγεννα

&

Χαρούμενο 2015

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί την Τετάρτη 17/12/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 10/12/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Το καλύτερο δώρο!!!

Αφού ευχαριστήσω όοοολους αυτούς που με θυμήθηκαν και φέτος και με τον οποιονδήποτε τρόπο κατέθεσαν τις ευχές τους για την ονομαστική μου εορτή, θέλω να πω ένα πάρα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στην Ιόλη μου η οποία, μια μέρα μετά, μου έκανε το μεγαλύτερο και το ομορφότερο δώρο που έχω πάρει ποτέ στην ζωή μου.

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 03/12/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Νέα από την ΣΤ' ΚΟΜΑΘ.

ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣΕΔΡΑ: ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ 173 – 175551 34 - ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΤΗΛ. 2310 477128 – 477129, 6973 808934, FAX 2310 473863 – 475301

http://www.hunters.gr,
e-mail: info@hunters.gr

facebook: http://www.facebook.com/KynegetikeOmospondiaMakedoniasThrakes

Σας ενημερώνουμε ότι η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης έχει δημιουργήσει έναν ειδικό ιστότοπο όπου καταχωρούνται τα σχέδια πτήσεων για τη ρίψη εμβολίων-δολωμάτων για την αντιμετώπιση της λύσσας των αλεπούδων.

Η παρακάτω ιστοσελίδα ενημερώνεται συνεχώς, ανάλογα με την αντίστοιχη ενημέρωση που λαμβάνει η Ομοσπονδία από τις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες. Εδώ επίσης υπάρχουν τα σχετικά έγγραφά των κτηνιατρικών υπηρεσιών

Συνεχής εημέρωση: Δείτε τις περιοχές που έγιναν ή θα γίνουν ρίψεις εμβολίων κατά της λύσσας των κόκκινων αλεπούδων

Με έγγραφό του το Υπουργείο Αγροτικης Ανάπτυξης & Τροφίμων τονίζει μεταξύ άλλων τα εξής:

1. Απαγορεύεται η επαφή με τα εμβόλια δολώματα. Σε περίπτωση που πολίτες βρουν ένα εμβόλιο δόλωμα κατά τη διάρκεια του περιπάτου, της άθλησης κ.λπ. (στο δρόμο,στο προαύλιο, στο μονοπάτι, στο χώρο άθλησης) σε καμία περίπτωση να μην έρθουν σε επαφή με αυτό με γυμνά χέρια.

Εφόσον το εμβόλιο δεν είναι κατεστραμμένο, να πιάσουν το δόλωμα με ένα γάντι ή πλαστική σακούλα και να το προσκομίσουν στις τοπικές κτηνιατρικές αρχές ή να το αφήσουν σε κάποια μη κατοικημένη περιοχή (δάσος, αγρός), ώστε να μην έρθει σε επαφή με ανθρώπους.

2. Αν η πλαστική κάψουλα που περιέχει το εμβόλιο είναι άθικτη δεν υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης, ακόμη και αν το εξωτερικό καφέ περίβλημα του δολώματος έχει σπάσει. Ωστόσο οι πολίτες να μην αγγίζουν με γυμνά χέρια το εμβόλιο δόλωμα ή την πλαστική κάψουλα.

3. Σε περίπτωση επαφής με το υγρό περιεχόμενο της κάψουλας του εμβολίου δολώματος, οι πολίτες θα πρέπει να επικοινωνήσουν αμέσως με γιατρό.

Τονίζεται ιδιαιτέρως ότι σε περίπτωση που κυνηγοί, γεωργοκτηνοτρόφοι ή και απλοί πολίτες διαπιστώσουν σκύλο ιδιοκτησίας τους να περιεργάζεται ή να καταναλώνει ένα τέτοιο δόλωμα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιχειρήσουν να του το αποσπάσουν από το στόμα. 

Σημειώνεται πως σκύλοι και λοιπά κατοικίδια σαρκοφάγα δεν κινδυνεύουν αλλά και δεν αποκτούν ανοσία από το εμβόλιο.

Με εκτίμηση

Γραφείο Τύπου ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 26/11/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 19/11/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Άρες, μάρες, κουκουνάρες!!!

Το κυνήγι πουλιών με δίχτυα, ή ξόβεργες είναι μια αρχέγονη δραστηριότητα, η οποία στις μέρες μας περιορίζεται μόνο για την σύλληψη ωδικών πτηνών. Σίγουρα είναι μια μέθοδο που προϋπήρξε του κυνηγίου με όπλα και δη, του κυνηγίου με την μορφή που ασκείται σήμερα στα βουνά της πατρίδας μας.

Στις μέρες μας η συνήθεια αυτή, της σύλληψης ωδικών πτηνών, ασκείται από άτομα που έχουν μεράκι με το άκουσμα των λιλιπούτειων τροβαδούρων της φύσης και όχι για να γεμίσουν τηγάνια, ψησταριές και κατσαρόλες με φλώρια, καρδερίνες, λούγαρα, φανέτα και πόσα ακόμα είδη που μετατρέπουν την φύση σε επίγειο παράδεισο με τις φωνές τους, κάτι το οποίο συνηθίζονταν παλιά. Οι ομελέτες και τα ριζότα με τέτοια πουλιά ανήκει πλέον στο παρελθόν. Έτσι τουλάχιστον υποστηρίζουν οι χρήστες της άρας και δεν έχουμε κανένα ενδοιασμό να μην τους πιστέψουμε.

Ανά την Ελλάδα πολλά είναι τα μέρη όπου συναντάμε παθιασμένους αρατζήδες οι οποίοι διακινδυνεύουν τόσο την προσωπική τους ελευθέρια, όσο και το συμφέρον της τσέπης τους για το κυνήγι των μικρών τραγουδιστών. Η Χίος, η Σύρα, η Σαντορίνη μα και τα περίχωρα του λεκανοπεδίου της Αττικής, είναι κάποια από τα πολλά μέρη που το είδος αυτού του κυνηγίου έχει ένθερμους υποστηρικτές.

Φυσικά, και από αυτή την δραστηριότητα, δεν λείπουν εκείνοι που «βλέπουν» εύκολο χρήμα και επιδίδονται στο εμπόριο των μικρών ισοβιτών, αποσκοπώντας να χρησιμοποιήσουν τις φωνές τους για να γεμίσουν τις τσέπες τους και όχι για να κάνουν απλά το κέφι τους μόνο.

Το ρομαντικό και το παραδοσιακό της υπόθεσης σταματάει εν τη γενέσει του όμως, μιας και οι κυνηγετικοί ταγοί μας φρόντισαν να αποκλείσουν και αυτή την μέθοδο κυνηγίου εκτός νόμου, να αφήσουν έκθετους χιλιάδες χρήστες και να προσθέσουν συνάμα άλλη μια απαγόρευση στο πολύπαθο Ελληνικό κυνήγι. Τα αποτελέσματα αυτής της παράλειψης φυσικά, είναι να γεμίζουν τα εισερχόμενα των δικαστικών γραφείων με μηνυτήριες αναφορές αφού οι θηροφύλακες της ΚΣΕ επιβάλουν τον νόμο κάνοντας απλά το καθήκον τους, κάτι που τους φέρνει αντιμέτωπους, τις περισσότερες φορές, με απλούς ανθρώπους και όχι με εν δυνάμει εγκληματίες του ποινικού δικαίου.

Χιλιάδες είναι τα ευρώ που πάνε χαμένα κάθε χρόνο, τόσο από πλευράς αρατζήδων, όσο και από πλευράς ΚΣΕ αφού ο εξοπλισμός των πρώτων καταστρέφεται και οι εργατώρες των θηροφυλάκων σπαταλούνται άσκοπα σε ένα κυνήγι εντυπώσεων και μόνο, αφού την ίδια στιγμή που οι θηροφύλακες δρουν ως σερίφηδες σπάζοντας άρες και κλουβιά, μένουν αφύλακτα καταφύγια, πέρδικες και αδίωκτες μεγαλύτερες μορφές λαθροθηρίας, αλείφοντας συνάμα βούτυρο στο ψωμί των πολέμιων του κυνηγίου!

Φυσικά ο νόμος είναι νόμος και οφείλουμε όλοι να υπακούμε σε αυτόν, ακόμα και αν δεν μας βοηθάει, ή στρέφεται εναντίον μας, όσο ηλίθια κι αν σκέφτηκε ο νομοθέτης. Το φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι θηροφυλακή υπάρχει και λειτουργεί παντού χωρίς εξαιρέσεις.

Το κείμενο που συνοδεύει το e-mail με τις φωτογραφίες, σταλμένο από τον Ομοσπονδιακό θηροφύλακα κ. Καλλίθρακα Κωνσταντίνο:  

«Η συγκεκριμένη επιχείρηση, έγινε το διήμερο 02-03/11/14 στην Σαντορίνη από τον Ομ. θηροφύλακα Σαντορίνης, Κώτση Κων/νο του Ζανίκου και τον Ομ. θηροφύλακα Πάρου, Καλλίθρακα Κων/νο του Ιωάννη. Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από την καταστροφή αυτό σχεδίων κατασκευών παγίδευσης ωδικών πτηνών (λύμνες ή άρες) κατά την τοπική ονομασία. 

Συνολικά κατά στράφηκαν γύρω στις δέκα λύμνες, απελευθερώθηκαν όλα τα πουλιά (και αυτά που μόλις είχαν πιάσει, αλλά και αυτά που χρησιμοποιούσαν σαν κράχτες)

Επίσης να σας πω ότι υποβλήθηκαν οκτώ μηνύσεις για παράνομη θήρα-παγίδευση ωδικών πτηνών, αλλά και παράνομη θήρα με χρήση ηχομιμητικών συσκευών προσέλκυσης πουλιών.» 

   

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 12/11/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Μια σοβαρή απάντηση σε έναν γελοίο!!!

Απάντηση σε επιστολή «Κυνήγι & Τουρισμός» (δημοσιεύθηκε σε τ. εφημερίδα της Σάμου).

Καρλόβασι Σάμος
Καρλόβασι 27 Οκτωβρίου 2014
Προς την Εβδομαδιαία Εφημερίδα «ΣΑΜΙΑΚΟΝ ΒΗΜΑ»
Κοινοποίηση: Υπουργό Πολιτισμού κα Όλγα Κεφαλογιάννη
Περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου: κα Χριστιάνα Καλογήρου
Αντιπεριφερειάρχη Σάμου : κ. Νικόλαο Κατρακάζο
Δήμαρχο Σάμου : κ. Μιχάλη Αγγελόπουλο

Κύριε διευθυντά,
Με έκπληξη και αγανάκτηση, είδαμε να δημοσιεύετε στην πρώτη σελίδα της έγκριτης εφημερίδας σας στο φύλλο 3949 της 20ης Οκτωβρίου 2014, επιστολή του κ. Βασίλη Βασιλείου, με τίτλο «Κυνήγι και Τουρισμός». Η επιστολή μάλιστα συνοδεύεται και από φωτογραφία με ήμερους χοίρους, τους οποίους περιεργάζονται κάποιοι περαστικοί στην παραλία. Το περιεχόμενο της επιστολής, στο σύνολό του είναι απαράδεκτο, ανήθικο και ανακριβές και δεν έχει καμία σχέση με την κυνηγετική δραστηριότητα, ούτε με την Ελληνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία περί κυνηγίου. Ο συντάκτης της επιστολής, προφανώς προκατειλημμένος, απληροφόρητος και εμπαθής, θεωρεί ότι για την προφανώς υποτονική προσέλευση πελατών στο ξενοδοχείο του στην Κέρβελη, υπεύθυνοι είναι οι κυνηγοί και οι νόμοι που ισχύουν στην Ελλάδα γι αυτή την παραδοσιακή και απόλυτα νόμιμη δραστηριότητα.

Ο επιστολογράφος σας θεωρεί «ατυχία» του το γεγονός ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, στην περιοχή που βρίσκεται το ξενοδοχείο του, ενδημούν πολλές πέρδικες, λαγοί και αγριογούρουνα. Προφανώς θα ήθελε την περιοχή του «νεκρή φύση», για να είναι ικανοποιημένος. Αναφέρει μάλιστα ότι τα θηράματα αυτά, έρχονται από το Εθνικό πάρκο της Τουρκίας κολυμπώντας !!! Προφανώς άσχετος περί τη βιολογία της άγριας ζωής και ειδικότερα των θηραμάτων, δεν γνωρίζει ότι οι πέρδικες ούτε κολυμπούν σαν πάπιες, ούτε διανύουν ιπτάμενες, τόσο μεγάλες αποστάσεις και μάλιστα πάνω από το νερό, διότι δεν τους το επιτρέπει η σωματοδομή τους. Οι πέρδικες πετούν σε πολύ μικρές αποστάσεις, μόνο σε κατωφέρεια και βασίζουν την ασφάλειά τους στην εξαιρετική βαδιστική ικανότητα που έχουν. Ουδέποτε στον κόσμο έχουν καταγραφεί λαγοί – κολυμβητές (εκτός ίσως από την Κέρβελη). Οι αγριόχοιροι κολυμπούν μόνο σε περίπτωση απελπισίας, όταν δεν έχουν ουδεμία άλλη επιλογή. Τέτοια κατάσταση μπορεί να καταγραφεί μόνο σε μια μεγάλη πυρκαγιά, η οποία θα ωθήσει το μεγάλο αυτό θηλαστικό στη θάλασσα, για να βρει σωτηρία. Σε κάποιο τέτοιο περιστατικό εικάζεται ότι κάποιοι ελάχιστοι αγριόχοιροι (ένα ή δύο άτομα) πέρασαν πριν από πολλά χρόνια στο νησί της Σάμου, όπου βρήκαν άριστο βιότοπο και πολλαπλασιάστηκαν, με αποτέλεσμα να είμαστε υπερήφανοι που κοσμούν την άγρια πανίδα του τόπου μας. Όσο για τις φαντασιώσεις του επιστολογράφου σας, μόνο σε «μαργαρήτες» έκθεσης ιδεών δημοτικού σχολείου, μπορούμε να εντάξουμε τις απόψεις περί ήμερων ζώων, που κάνουν καθημερινά κολυμβητικό τουρισμό μεταξύ Τουρκίας και Σάμου. Είναι μάλιστα και αστεία η περιγραφή, από τον κ. Βασιλείου, περί κυνηγών που περιμένουν στην παραλία την «απόβαση των αγριόχοιρων» για να τους κάνουν μεζεδάκια. Όσο για τον παραλληλισμό της πρώτης ημέρας του κυνηγίου με απόβαση Τούρκων και σκάγια που σφυρίζουν και τρομοκρατούν τους τουρίστες, μάλλον θα πρέπει να έχει επηρεαστεί από πολεμικές ταινίες με τη φαντασία του να πλάθει μια ανύπαρκτη μάχη.

Σε ότι αφορά τον αριθμό των κυνηγών, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μας πληροφορήσει ο κ. Βασιλείου από ποια πηγή αντλεί τα στοιχεία που παραθέτει, αναφέροντας ότι έχουμε τους περισσότερους κυνηγούς στην Ευρώπη με ποσοστό 3,6%. Σύμφωνα δηλαδή με τα «στοιχεία» του, στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 400.000 κυνηγοί !!! Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα κατατάσσεται μετά την πρώτη δεκάδα στο συσχετισμό κυνηγών/κατοίκων στην Ευρώπη. Ειδικά στη Σάμο ο αριθμός των κυνηγών είναι πολύ χαμηλός σε σχέση με τον πληθυσμό του νησιού. Σχετικά με τη νομοθεσία, κάθε άλλο παρά «ξέφραγο αμπέλι» είναι το κυνήγι. Θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι, ότι στην Ελλάδα έχουμε την αυστηρότερη νομοθεσία από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, με τη μικρότερη κυνηγετική περίοδο, το μεγαλύτερο ποσοστό απαγορευμένων περιοχών για κυνήγι, και είμαστε το μόνο κράτος που έχει καθιερώσει όριο ημερήσιας κάρπωσης ανά κυνηγό. Στη Σάμο, υπάρχουν τρία μεγάλα Καταφύγια Άγριας Ζωής όπου απαγορεύεται αυστηρά το κυνήγι, και η φύλαξη και ο έλεγχος τους γίνεται καθημερινά και σε 24ωρη βάση από τις δασικές αρχές και από τους Ομοσπονδιακούς θηροφύλακες των Κυνηγετικών Οργανώσεων. Ένα από αυτά τα Καταφύγια Άγριας Ζωής βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Κέρβελη και είναι το Καταφύγιο στης Ψιλής Άμμου. Στο νησί μας, υπάρχουν δύο Κυνηγετικοί Σύλλογοι των οποίων μέλη είναι η συντριπτική πλειοψηφία των κυνηγών. Οι Σύλλογοι αυτοί είναι σωματεία συνεργαζόμενα με το Υπουργείο Περιβάλλοντος, και ελέγχονται εξονυχιστικά από τις δασικές αρχές. Ασφαλώς και κάνει λάθος σχετικά με τη νομοθεσία. Το κυνήγι δεν διεξάγεται στην Ελλάδα με Νόμο του 1969 αλλά με Ρυθμιστική Απόφαση, που εκδίδεται κάθε χρόνο από τον Υπουργό Περιβάλλοντος. Η έκδοση της Ρυθμιστικής αυτής, είναι υποχρεωτική με βάση Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και χωρίς αυτή δεν μπορεί να γίνεται κυνήγι στην Ελλάδα. Στην Ρυθμιστική ο Υπουργός, είναι υποχρεωμένος να λάβει υπόψη και να μνημονεύει όλες τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες, τις Διεθνείς Συμβάσεις, τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, τις προτάσεις των αρμόδιων φορέων καθώς και επίκαιρες επιστημονικές μελέτες για τα θηράματα και τους βιοτόπους, ούτως ώστε να μην διαταράσσονται οι ισορροπίες. Σε ότι αφορά τους κυνηγούς με τα ελικόπτερα, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μας τους υποδείξει ο κ. Βασιλείου του οποίου η φαντασία φαίνεται ότι καλπάζει, καθώς στην Ελλάδα δεν έχει εμφανιστεί τέτοιο φαινόμενο, πολύ δε περισσότερο στη Σάμο, η οποία λόγω κόστους και απόστασης, δεν είναι από τους δημοφιλέστερους κυνηγετικούς προορισμούς. Οι μόνοι ξένοι κυνηγοί που επισκέπτονται το νησί μας, είναι κάποιοι παλιννοστούντες Σαμιώτες, που εξαιτίας των παραδόσεων και ειδικά του κυνηγίου διατηρούν την επαφή με την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Η απόσταση που επιτρέπεται το κυνήγι από το τελευταίο σπίτι κάποιου οικισμού είναι 250 μέτρα, απόσταση στην οποία δεν μπορούν να φθάσουν τα σκάγια του κυνηγετικού όπλου, και όχι 150. Τα 150 μέτρα είναι απόσταση ασφάλειας για μεμονωμένες αγροικίες (καλύβια).

Ο επιστολογράφος σας αναφέρεται σε Εθνικούς Δρυμούς. Είναι προφανές ότι δεν γνωρίζει τι σημαίνει Εθνικός Δρυμός, όπου απαγορεύεται κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Θα είχε ενδιαφέρον να ζητήσει τη γνώμη των καλλιεργητών, των κτηνοτρόφων των υλοτόμων και όλων των χρηστών γης πως θα έβλεπαν τη δημιουργία Εθνικού Δρυμού στη Σάμο. Είναι αυτονόητο ότι στους Εθνικούς δρυμούς δεν επιτρέπεται η δόμηση οικιών και ξενοδοχείων.

Επιγραμματικά θα αναφέρουμε ότι στην Περιοχή όπου ο κ. Βασιλείου δραστηριοποιείται επαγγελματικά, το κυνήγι αρχίζει στις 15 Σεπτεμβρίου, όταν ο κύριος όγκος των τουριστών έχει εγκαταλείψει τη χώρα μας. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε ότι στις Κυκλάδες που είναι οι δημοφιλέστεροι τουριστικοί προορισμοί στον κόσμο (Σαντορίνη, Μύκονος κλπ), το κυνήγι επιτρέπεται από τις 20 Αυγούστου και ποτέ δεν παρατηρήθηκε πρόβλημα και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν οι ξενοδόχοι.

Τέλος θα πρέπει να πληροφορήσουμε τον κ. Βασιλείου και τους αναγνώστες σας, ότι το κυνήγι είναι μια παραδοσιακή δραστηριότητα, η οποία διέπεται από αυστηρούς νόμους και κανόνες δεοντολογίας τους οποίους σέβεται η πλειοψηφία των κυνηγών, είναι δε μια σημαντική αιτία που παραμένουν οι νέοι στο νησί μας και επιστρέφουν πολλοί από αυτούς που το είχαν εγκαταλείψει στο παρελθόν. Σε ότι αφορά την οικονομική παράμετρο, πρέπει να γνωρίζουν όλοι, ότι προσφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη στην εθνική οικονομία. Πρόσφατη μελέτη της πασίγνωστης εταιρίας δημοσκοπήσεων AGB, έδειξε ότι ο ετήσιος οικονομικός κύκλος του κυνηγίου στην Ελλάδα, ανέρχεται σε δύο δισεκατομμύρια ευρώ. Το κυνήγι δεν είναι λοιπόν ούτε ξεπερασμένη, ούτε αναχρονιστική, ούτε επικίνδυνη δραστηριότητα. Αντίθετα στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, έχει ενταχθεί στα τουριστικά ενδιαφέροντα (αγροτουρισμός), προσελκύοντας τουρίστες υψηλού επιπέδου με ανάλογα οικονομικά αποτελέσματα.

Ας αναζητήσει λοιπόν ο κ. Βασιλείου το πρόβλημα της επιχείρησής του σε άλλες αιτίες, και όχι στους κυνηγούς και στη δραστηριότητά τους. Εμείς οι κυνηγοί σεβόμαστε τους επισκέπτες της Σάμου, και με κάθε ευκαιρία τους βοηθούμε και επιδεικνύουμε το άριστο πνεύμα φιλοξενίας, που διέπει το σύνολο των κατοίκων της Σάμου.

Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία

ΠΗΓΗ: http://www.bkoa.gr/

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 05/11/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Εντοπιότητας στραβά κι ευτράπελα.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Λέμε ότι το κυνήγι είναι παντού. Είναι παντού και πουθενά, όπως κάθε τι στην ζωή μας. Αν σε απασχολεί, ή σε ενδιαφέρει κάτι, το κουβαλάς πάντα μαζί σου και το ανάποδο όταν σου είναι κάτι αδιάφορο. Σήμερα, για παράδειγμα, συνάντησα το κυνήγι στο ΚΤΕΟ, στο πρόσωπο του καλού μου φίλου του Χριστόφορου. Το κυνήγι και το όψιμο μου πάθος για τον μαγικό, λιλιπούτειο κόσμο των μελισσών.

Κάθε εποχή έχει το δικό της κυνήγι φυσικά και ως επέκταση, οι συζητήσεις πραγματεύονται τα ανάλογα θηράματα. Το κυνήγι της βασίλισσας του βουνού είναι στις επάλξεις, για όσους σέβονται την ημερομηνία έναρξης του, εδώ και λίγες μέρες και είναι λογικό η πρώτη ερώτηση που κάνουμε -εμείς οι παθιασμένοι με δαύτο Συριανοί- είναι αν πήγε και τι έκανε ο συνομιλητής μας. Έτσι ξεκίνησε και η κουβέντα μας με τον Χριστόφορο, με κάποιες μικρές παρενθέσεις όπου γεμίσαμε την αίθουσα αναμονής του ΚΤΕΟ με κυψέλες, βασίλισσες, εργάτριες, κηφήνες και θυμαρίσιο, μυρωδάτο μέλι!

Η κουβέντα μας δεν άργησε να πάρει την ευωδιά της θάλασσας, αφού περδικοκυνήγι, Συριανοί και καΐκια έχουν μια σχέση η οποία δένεται με ισχυρά δεσμά, απίστευτες πλάκες, μεζέδες, μπύρες, ούζα, τσίπουρα και καλό κρασί. Ενίοτε, χρόνια πριν, κάποια κιθάρα σαν του Ζαννή του Μιχάλοβιτς γέμιζε τα κενά του μωσαϊκού του γαλάζιου, του πλεούμενου και των κυνηγών. Απίστευτη εικόνα!

Αυτά τα περδικοκυνήγια, των οποίων κοινωνοί έγιναν, δυστυχώς, και άτομα τα οποία δεν θα έπρεπε να κρατούν τουφέκι, έχουν κατά καιρούς θέσει τα αισθήματα καλής γειτονίας υπό αμφισβήτηση αφενός και αφετέρου, ανέπτυξαν την ξενοφοβία και τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε ντόπιους και ταξιδευτές κυνηγούς. Τα θύματα αυτού του ακήρυχτου «πολέμου» δεν είναι άλλα, παρά τα θηράματα, τα οποία αποδεκατίζονται πριν την ώρα τους από ντόπιους με σκοπό το πρώτο ταξίδι των επισκεπτών να είναι και το τελευταίο.

Άλλο ένα σημείο που τέμνονται οι απόψεις μου με εκείνες του Χριστόφορου, είναι ότι αν η αγαπημένη μας Σύρα είχε την δυνατότητα να συντηρεί επαρκή αριθμό περδίκων, ή άλλου ενδημικού θηράματος σε βαθμό που να προσελκύει επισκέπτες κυνηγούς, κάποιοι από εμάς, αν όχι όλοι, θα ξεριζώναμε και τα θυμάρια ακόμα για να μην βρει κανείς τους τίποτα άλλο, παρά καμένη γης! Αυτή η παράλογη λογική, έχει ρίζες στον ανύπαρκτο αυτοσεβασμό τόσο των επισκεπτών, όσο και των ντόπιων.

Κάποια στιγμή, πριν πολλά πολλά χρόνια, η Σύρα είχε αυτή την ευλογία. Να την έχουν στα ταξιδιωτικά τους σχέδια κυνηγοί από το κλεινόν άστυ. Ερχόντουσαν για κυνήγι πέρδικας στην Σύρα την περδικομάνα! Τώρα το που πήγαν οι πέρδικες που έκαναν τα βουνά του νησιού να αντιλαλούν, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το σίγουρο είναι ότι το κυνήγι έχει παίξει τον τελευταίο ρόλο σε αυτό.

Θυμάται ο Χριστόφορος και γελάει:

«Είμαστε μαζεμένοι στο καφενείο και η συζήτηση δεν ήταν άλλη, παρά το κυνήγι. Τότε το κυνήγι της πέρδικας άνοιγε στις 15 του Σεπτέμβρη, αν και θυμάμαι ότι πιο παλιά το κυνήγι για όλα τα θηράματα άνοιγε από τις 25 του Αυγούστου και ίσως αυτό να είχε ξεχωριστή διαχειριστική αξία, γιατί ο καθένας διάλεγε το θήραμα που του άρεσε και δεν έδινε σημασία για τα υπόλοιπα. Τώρα όλοι κυνηγούν τα πάντα, ένα ένα με την σειρά, κουνέλια, αγριοπερίστερα, ορτύκια, τρυγόνια, λαγοί, πέρδικες, τσίχλες, μπεκάτσες, δέχονται μεγάλη πίεση από μεγαλύτερο αριθμό κυνηγών απ’ ότι αν μπορούσε κάποιος να επιλέξει τι θα κυνηγήσει κάθε φορά.

Σε ένα τραπεζάκι δίπλα μας, κάθονταν μια παρέα άγνωστων που προφανώς άκουγαν τις κουβέντες μας. Κάποια στιγμή ο ένας τους σηκώθηκε και ήρθε προς το μέρος μας. «Συνάδελφοι, κυνηγοί είμαστε κι εμείς από την Αθήνα και ήρθαμε να κυνηγήσουμε πέρδικες στο νησί σας. Έχετε κάποιο μέρος να μας προτείνεται για να ρίξουμε καμιά τουφεκιά κι εμείς;» την υπόθεση ανέλαβε να διευθετήσει ο Αντώνης ο Γεωργαλάς. Τους κοίταξε όλους ζυγίζοντας τους, πλησίασε, πήρε ένα άκρως σοβαροφανές ύφος και με έντονο βλέμμα τους είπε: Εγώ θα σας στείλω στον παράδεισο! Θα πάρετε τον δρόμο που πάει…και ξεκίνησε να τους λέει την διαδρομή. Στο τέλος του ταξιδίου, ακούστηκε και ο προορισμός…θα φτάσετε στα Χρούσσα, εκεί είναι το καλύτερο μέρος!»

Η περιοχή είναι καλή κυνηγετικά, αλλά για τρυγόνια και για τσιχλοκότσιφα, πέρδικα δεν υπάρχει κι αν τα τελευταία χρόνια ακούγεται η φωνή της εκεί, αυτό οφείλεται στις αγόγγυστες προσπάθειες των μελών του Δ.Σ. του συλλόγου.

Γελάσαμε κι οι δυο μαντεύοντας το αποτέλεσμα εκείνης της κυνηγετικής εξόδου για τους επισκέπτες. Κουνήσαμε τα κεφάλια μας συμφωνώντας σιωπηρά, καταλήγοντας, άλλη μια φορά, στην κοινή μας άποψη περί αυξημένου ιδιοκτησιακού καθεστώτος των θηραμάτων και των κυνηγότοπων. Πόσες τέτοιες ιστορίες με υποτιθέμενους κυνηγετικούς «παράδεισους» ξέρει ο καθένας μας. Πόσες ελπίδες έχουν πάει στράφι από λάθος (;) πληροφορίες και πόσες μετέπειτα κακές συμπεριφορές έχουν εκδικητική όψη και κρύβουν την οργή των επισκεπτών. Πόσες φορές πατήθηκε μια σκανδάλη βιαστικά για να προλάβει μια άλλη και πόσες φορές κάποιος βάφτισε το λάθος σωστό λέγοντας: Τώρα που βρήκα τα θηράματα, θα πάρω όσα μπορέσω.

Το ποιος έχει δίκιο και ποιος το άδικο δεν είναι ξεκάθαρο, αφού στη γραμμή που τα χωρίζει αυτά τα δυο μετά βίας χωράει η κόψη ενός ξυραφιού. Είναι ένας φαύλος κύκλος, ένα λάθος, αμφίδρομο νταραβέρι μεταξύ ντόπιων και επισκεπτών, το οποίο δύσκολα θα σταματήσει. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να καταλάβουν και οι δυο πλευρές ότι κακό δεν κάνει ο ένας στον άλλον παρά μόνο στο ίδιο το θήραμα και το κυνήγι που τόσο αγαπούν. 

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 29/10/2014.