Επιστολή στον Ελεύθερο Τύπο.

Πιαστήκαμε κορόιδα;

Κύριε διευθυντά,

Ορμώμενος από την αναφορά του περιοδικού μας σε περασμένο τεύχος στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και την επαναλαμβανόμενη αποτυχία του Κ.Ε.Κ., πήρα το θάρρος να γράψω μερικές γραμμές αποτυπώνοντας την πλήρη απογοήτευση μου πρώτα ως κυνηγός και μετά ως νοήμων άνθρωπος.

Τις απόπειρες του ΚΕΚ στις εκλογές τις γνωρίζεται καλύτερα από εμένα, μιας και είστε στυλοβάτης του από την πρώτη κιόλας στιγμή που ανάβλυσε αυτή η ιδέα από το μυαλό κάποιου. Με δεδομένη, λοιπόν, την πείρα που πλέον έχει η ηγεσία και ο κύριος Τσαγκανέλιας ως πρόεδρος του κόμματος -τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα-, ποιος θεωρείτε εσείς ότι είναι ο λόγος που, για πολλοστή φορά, οι πόρτες της Ευρώπης μένουν κλειστές για μας; Γιατί δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε πάλι αυτό το 1%; Αν σκεφτούμε λίγο και μοιράσουμε τις ψήφους, θα δούμε ότι οι κυνηγοί που στήριξαν το κόμμα μας ενδεχομένως να μην είναι πάνω από 30.000!

Συμφωνώ ότι το κλίμα πολώθηκε από τα μεγάλα κόμματα εξουσίας και το εκλογικό σώμα στράφηκε εκεί. Από την άλλη όμως, έχω την εντύπωση ότι κι εμείς δεν κάναμε, πάλι, κάτι για να επικοινωνήσουμε την σοβαρότητα της κατάστασης και την μοναδική ευκαιρία που είχε ο πολιτικός φορέας του Ελληνικού κυνηγίου να αποκτήσει «φωνή».

Η αποτυχία φέρνει εσωστρέφεια κι εγώ δεν θα αποτελέσω εξαίρεση του κανόνα τούτη την στιγμή. Όσοι συνάδελφοι έχουν την όρεξη πια να ανοίξουν κουβέντα για τις εκλογές που ξαναχάσαμε, ΟΛΟΙ τους, μαζί κι εγώ, έχουν στο στόμα την ίδια πικρία. Όλοι τους νιώθουν σαν τα παιδιά που τους πήραν το γλυκό από το χέρι. Όλοι τους έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικά τερτίπια δεν αφήσαν τόπο στο ΚΕΚ να ανασάνει. Όλοι τους έχουν την εντύπωση ότι για ακόμα μια φορά βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας, αφού τόσο οι ταγοί δεν ήταν μπροστάρηδες, όσο και εμείς οι ίδιοι δεν τιμήσαμε τα τουφέκια μας! Λιγοστές είναι οι περιοχές που το ΚΕΚ έφερε αξιοπρεπή αποτελέσματα.

Πού να πήγαν άραγε οι κυνηγαράδες που καταπίνουν τα γουρούνια ζωντανά; Πού να ήταν κρυμμένοι οι λαγάδες που οσφραίνονται τον αφτιά από χιλιόμετρα; Οι περδικάδες; Οι τσιχλάδες; Οι τρυγονοφάγοι; Σε πιο πολιτικό λάβαρο ήταν ταμπουρωμένοι όλοι οι κυνηγοί; Γιατί δεν μπόρεσε κανείς να τους ενώσει…ΠΑΛΙ;

Ξέρω ότι δεν φταίει ένας, η, μια συγκεκριμένη κατάσταση μόνο. Το «ναυάγιο» ήταν αποτέλεσμα σωρείας λαθών, παραλήψεων και ένοχων σκέψεων. Αισθάνθηκα όμως την ανάγκη να εκφράσω τόσο την δική μου σκέψη και αγανάκτηση, όσο και όλων αυτών που τίμησαν συνειδητά –για πολλοστή φορά- το κόμμα με την ψήφο τους. Φυσικά δεν περιμένω απάντηση από κανέναν. Για άλλη μια φορά πιαστήκαμε κοροΐδα, μάλλον, της ίδιας μας της φάρας.

Ευχαριστώ για τον χρόνο και τον χώρο σας.

Με μεγάλη απογοήτευση.

Βασάλος Νίκος

Σύρος.

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 18/6/2014. 

Τρεις κι ο κούκος.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Η διαφορετικότητα που ασκείται το κυνήγι ποικίλει από τόπο σε τόπο. Ένας από τους γνώμονες για τούτη την ιδιαιτερότητα είναι το μέγεθος του κάθε κυνηγότοπου. Π.χ. αλλιώς κυνηγούν τρυγόνια στην βόρεια Ελλάδα κι αλλιώς εδώ κάτω στις Κυκλάδες. Οι χαώδεις καλλιέργειες δίνουν την δυνατότητα οι κυνηγοί να είναι σε μεγαλύτερη απόσταση ο ένας από τον άλλον, σε αντίθεση με τα μικρά, στριμωγμένα κυνηγοτόπια των νησιών μας, όπου μπορεί να μυρίσει ο ένας τον καπνό του τσιγάρου του άλλου, ή το άρωμα του ελληνικού καφέ που, μόλις ανοίξει το καπάκι, χιμάει να κατακτήσει όλη την πλαγιά.

Η απόσταση, από την πλευρά της ασφάλειας, είναι μια βασική παράμετρο. Από πλευράς συντροφικότητας όμως νομίζω ότι υστερεί κάπως, αφού δεν έχεις έναν άνθρωπο κοντά να υπερηφανευτείς για μια πετυχημένη τουφεκιά, ή να ζητήσεις παρηγοριά για την σκάρτη, αυτή που έπεσε στον γάμο του κουτρούλη.

Αντιλαλούν τα καρτέρια στις τζορνάδες, όταν τα πουπουλένια φάντομ σκίζουν τον αγέρα από τις κορυφές μέχρι τις ρίζες του ρέματος κι ανάποδα. «Πάνω σου, αριστερά σου, δεξιά, έκατσε στα βράχια έξω απ’ το καρτέρι» είναι κάποια από όλα αυτά που ακούγονται κι εκτός του ότι είναι υψίστης σημασίας για τον προσανατολισμό του συναδέλφου, μαζί με την λαχτάρα της συνάντησης με το θήραμα, ολοκληρώνουν τον μηχανισμό που ανεβάζει τα επίπεδα αδρεναλίνης στο αίμα στα ύψη!

Ο καθοδηγητής, ο καθοδηγούμενος, αλλά και όλοι οι παρατηρητές βρίσκονται εκείνη την στιγμή σε κατάσταση συναγερμού. Ο πρώτος αισθάνεται πως έχει ευθύνη να πληροφορήσει τον άλλον σωστά, ο δεύτερος προσπαθεί να «διαβάσει» και να ερμηνεύσει σωστά τις οδηγίες για να αυξήσει τις πιθανότητες της επιτυχίας του και όλοι οι τριγύρω, έχουν αγωνία και ελπίδες ότι οι άλλοι δυο θα αποτύχουν και το θήραμα θα γυρίσει προς τα δικά τους καρτέρια. Τα πολλά ζευγάρια μάτια δε, βοηθούν και στην ανεύρεση του θηράματος ανάμεσα στα θυμάρια και τους ασπαλάθους, που κατακλύζουν τις βουνοπλαγιές των κακοτράχαλων νησιών μας. Σωστό πανηγύρι σου λέω που σε άλλα μέρη με περίσσια άπλα δεν το βρίσκεις.

Μιας και ανέφερα την λαχτάρα παραπάνω. Η λαχτάρα είναι η αιτία που μένει κάποιος σε εγρήγορση. Είναι η αιτία που κάνει την διαδικασία του να επωμίσεις ένα όπλο κοντά στα 3 κιλά, ή και παραπάνω αρκετές φορές, να φέρεις τις ευθείες στα ίσα τους και να πατήσεις την σκανδάλη, ζήτημα 3 δευτερολέπτων! Φυσικά είναι και η μητέρα των λαθών. Η λαχτάρα για κάρπωση οδηγεί κάποιους να εκτροχιαστούν και να βγουν από τον φωτισμένο δρόμο του νόμου. Να πατήσουν την σκανδάλη όταν δεν πρέπει και να κόψουν το νήμα της ζωής σε πλάσμα που δεν ανήκει στα θηρεύσιμα, πολλές φορές, κατά λάθος.

Οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη άλλαζαν η μια μετά την άλλη και η αγωνία στα καρτέρια του Αργευτού ήταν μεγάλη. Οι πρώτες πέντε μέρες σηματοδοτούν την αρχή της καθόδου των κοπαδιών των αέναων ταξιδευτών για το μέρος μας κι αυτό το φαινόμενο ξεκινάει από τις μέσες, τα καρτέρια που βρίσκονται στην ενδοχώρα. Αυτά τα ντουφέκια «λαλούν» σαν τα κοκόρια το γλυκοχάραμα πρώτα κι ύστερα τα υπόλοιπα της Σύρας, αφού «σπάσουν» τα πουλιά και ψάχνουν μέρος να κρυφτούν. Αυτό συμβαίνει και όταν σε ολόκληρο το νησί πετάει ένα και μοναδικό, που είναι το σύνηθες. Διορθώνω την περιγραφή μου μην τυχών και νομίζεις ότι η Σύρα βρίσκεται στο Σουδάν. Είπαμε, καλά και διασκεδαστικά τα ψεματάκια, αλλά με μέτρο. Μη μας πάρουν με τις πέτρες!

Πίσω στο Αργευτό, ένα τρυγόνι είχε μπει στο ρέμα και είχε βαλθεί να ρεζιλέψει τα τουφέκια όλης της περιοχής. Τα φυσίγγια που χόρευαν άδεια στον αέρα για χατίρι του σύντομα ήταν διψήφιου αριθμού κι αυτό ακόμα πετούσε. Τέτοιες στιγμές ακούς τις πιο φοβερές ατάκες, τύπου: Κουρδιστό είναι, πλαστικό και το έστειλε ο Παπουτσάκης, ή ο Συλιβάνης (οπλοπώλες του νησιού) για να μας καίει τα φυσίγγια. Άντε βρε γιαουρτά αφού δεν ξέρεις σημάδι κι άλλες τέτοιες παρόλες που σου φτιάχνουν την διάθεση. Όταν δε, πέσει επιτέλους κάποιο από δαύτα, όλο και κάποιος θα φωνάξει «είχε πάρει σκάγια από μένα» ή «ζωντανό είναι ακόμα, αλλά έπεσε από το βάρος των σκαγιών». Αν μη τι άλλο, όλο αυτό το αλισβερίσι σε κάνει να ξεχνάς ότι κι αν είχες να τρώει το μυαλό σου όταν ανέβηκες στο βουνό και στο τέλος γυρνάς πίσω ίσαμε δυο τόνους πιο ελαφρύς!

Το τρυγόνι στο Αργευτό συνέχιζε να πετάει και να εξαργυρώνει 8αρια, 9αρια και από 28, έως 34 γραμμάρια σκάγια σε κάθε τουφεκιά. Δυο τρομαγμένες φτερούγες έκαναν την εμφάνιση τους από χαμηλά στο ρέμα και πήραν την ανηφοριά. «Το νου σου, έρχεται» είπε ο ένας στον άλλον στα αντικριστά καρτέρια. Τα φυσίγγια άρχισαν να βροντούν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο…μπαμ, μπαμ, μπαμ και να που το τρίτο έκανε το θαύμα του και το θεριό άρχισε να κατρακυλά πάνω στα βράχια. Ένας τρίτος, που κάθονταν λίγο πιο ψηλά, έβλεπε την σκηνή απ’ την αρχή και είχε δει τόσο το τρυγόνι να αφήνει τα εγκόσμια από άλλο τουφέκι, όσο και έναν κούκο να πετάει τρομαγμένος παίρνοντας την ίδια, δυστυχώς, πορεία που τον έβγαλε μπροστά στον λαχταρισμένο, βιαστικό φουκαρά, ο οποίος χωρίς να ξέρει τι βλέπει σήκωσε το τουφέκι του και άρχισε να πυροβολεί. Με τις παλάμες κολλημένες στο στόμα, για να κάνει ηχείο, ο παρατηρητής φώναξε βροντερά «Τρεις κι ο κούκος». Τα γέλια αντήχησαν σε όλο το βουνό, ασχέτως αν στην πραγματικότητα θα έπρεπε να αντηχήσουν κλάματα.

Με τούτα και με κείνα όμως, το κυνήγι έτσι το ζούμε εδώ, από κοντά! Στα καλά και στα κακά του. Στα σοβαρά και τα αστεία του. Τότε που κόβουμε το νήμα της ζωής ενός ζώου και τότε που οργώνουμε, σπέρνουμε, κουβαλάμε νερό και σβήνουμε φωτιές…από κοντά!

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 18/6/2014.

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 18/6/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας.

Η μετατροπή των εύφορων εδαφών σε έρημο, με κύριο ένοχο τον άνθρωπο, πλήττει σοβαρά πάνω 100 χώρες στον κόσμο. Προκαλεί εξάντληση των διαθέσιμων αποθεμάτων νερού, διάβρωση και κατολίσθηση των εδαφών, καθώς και πλημμύρες.

Η ερημοποίηση της γης έχει ως συνέπειες, την ανυπολόγιστη απώλεια στο γεωργικό και κτηνοτροφικό εισόδημα, τη ραγδαία χειροτέρευση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής.

200 χώρες του κόσμου συντονίζουν της ενέργειές τους για την καταπολέμηση του φαινομένου, μέσω του ΟΗΕ. Προς την κατεύθυνση αυτή καθιερώθηκε και η 17η Ιουνίου ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας.

Στη χώρα μας, το ένα τρίτο των εδαφών υπόκειται σε υψηλό δυνητικό κίνδυνο ερημοποίησης.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr

Νέα από την ΣΤ' ΚΟΜΑΘ.

ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣΕΔΡΑ: ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ 173 – 175551 34 - ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΤΗΛ. 2310 477128 – 477129, 6973 808934, FAX 2310 473863 – 475301

http://www.hunters.gr,
e-mail: info@hunters.gr

facebook: http://www.facebook.com/KynegetikeOmospondiaMakedoniasThrakes

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Καταγγελία της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας – Θράκης για τοποθέτηση δηλητηριασμένης ζωοτροφής με σκοπό την θανάτωση άγριων θηλαστικών (αγριόχοιρων)

      

Σε καταγγελία προχώρησε άμεσα η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης, όταν Ομοσπονδιακός της Θηροφύλακας κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του σε αγροτική περιοχή της Άρδασσας του Δήμου Εορδαίας της Π.Ε. Κοζάνης βρήκε δηλητηριασμένη ζωοτροφή μέσα σε καλλιέργειες σιτηρών αραβόσιτου και ηλίανθου. Άγνωστο άτομο είχε τοποθετήσει σε δυο σημεία, δηλητηριασμένη ζωοτροφή αποτελούμενη από σιτάρι και σπασμένο σπυρί καλαμποκιού αναμεμιγμένο με μια άσπρη σκόνη.

Οι δύο σωροί των ζωοτροφών, ποσότητας συνολικά περίπου πέντε κιλών ήταν τοποθετημένοι ο ένας εντός της καλλιέργειας ηλίανθου και ο δεύτερος στα όρια της καλλιέργειας με σιτηρά. Πάνω στους σωρούς με την δηλητηριασμένη ζωοτροφή ήταν τοποθετημένες σακούλες απορριμμάτων τις οποίες συγκρατούσαν χωμάτινοι σβόλοι,  ώστε να μην διασκορπιστούν οι σωροί από τα πτηνά και να παραμείνουν σε ποσότητα που να ελκύει τους αγριόχοιρους.     

Για το περιστατικό αυτό η ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ ενημέρωσε άμεσα το Δασαρχείο Κοζάνης το οποίο και απέστειλε επί τόπου τρεις δασοφύλακες, οι οποίοι μαζί με τον Ομοσπονδιακό Θηροφύλακα συνέλεξαν την αναφερόμενη ποσότητα ζωοτροφής.

Αμέσως η ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ ενημέρωσε τη Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Π.Ε. Κοζάνης και έστειλε δείγμα της ζωοτροφής για ανάλυση στο Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο στην Αθήνα, ενώ το υπόλοιπο αποθηκεύτηκε σε ειδικό χώρο στις εγκαταστάσεις του Κυνηγετικού Συλλόγου Εορδαίας.

Από τα αποτελέσματα του εργαστηρίου διαπιστώθηκε ότι οι ζωοτροφές ήταν εμποτισμένες με απαγορευμένη δηλητηριώδη ουσία. Κατόπιν η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης κατέθεσε μήνυση κατά παντός υπευθύνου.

Η ενέργεια του ατόμου να τοποθετήσει δηλητηριασμένη ζωοτροφή πιθανόν έχει να κάνει με την αγανάκτηση αγροτών της περιοχής, στους οποίους τα τελευταία χρόνια αγριόχοιροι προκαλούν ζημίες στις καλλιέργειες τους, ενώ από τον ΕΛΓΑ δεν προβλέπεται αποζημίωση. 

 

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 11/6/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Στα όπλα...!!!

Λόγω τιμής!!!

Το αγαπημένο μας περιοδικό Ε.Τ. ΚΥΝΗΓΙ  προσανατολισμένο τόσο στην ενημέρωση των κυνηγών, όσο στα σημεία των καιρών που βιώνουμε όλοι μας, κάνει ένα ακόμα βήμα για να έρθει πιο κοντά σε όλους μας.

Από το επόμενο φύλλο, που θα κυκλοφορήσει την Τετάρτη 11/6/2014, το περιοδικό θα μπορούμε να το προμηθευόμαστε στην τιμή της απλής έκδοσης των 1.30€. Στα περίπτερα, λοιπόν, η εφημερίδα θα πωλείται ΠΑΝΤΑ με το περιοδικό. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα επιβαρύνεται κανείς κυνηγός να το αγοράσει αφενός και αφετέρου, το κυνήγι και τα νέα του θα μπουν σε κάθε σπίτι, σε κάθε δημόσια υπηρεσία και θα επικοινωνήσει τις δράσεις του σε όλους όσους δεν τις γνωρίζουν και βομβαρδίζονται μονομερώς απ' τους πολέμιους του.

Για τον λόγο δε ότι τα ώτα κάποιων δεν ιδρώνουν, ή είναι τόσο απασχολημένα, το Ε.Τ. ΚΥΝΗΓΙ θα δώσει βήμα στον απλό κυνηγό με απώτερο σκοπό, να ακουστούν οι απόψεις και τα προβλήματα όλων μας. Ένα απλό e-mail στο kinigi@e-typos.com φτάνει για να ακουστεί η φωνή μας παραέξω, χωρίς φτιασιδώματα, παρωπίδες και λογοκρισία.

Αυτό σημαίνει "Μαχόμενο περιοδικό, για μαχόμενους αναγνώστες"...! 

και στα δύσκολα...σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;    

Έξοδοι για σεμινάρια νέων κυνηγών.

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Το να ξέρεις να φέρεσαι σαν άνθρωπος είναι ευγένεια. Το να έχεις αξίες είναι παιδεία. Το να μπορείς να αντιληφθείς ότι τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, το πόδι σου πατάει σε ξένη περιουσία, η αρβύλα σου πλακώνει ένα φυτό μείζονος σημασίας για κάποιο κρίκο της αλυσίδας της πανίδας του τόπου που κυνηγάς, ότι η δραστηριότητα που κάνεις έγκειται σε νομικό πλαίσιο –τι κι αν αυτό είναι κουτσό- και, τέλος, ότι η λίστα των θηρεύσιμων έχει αρχή και τέλος, «από» και «έως» και ότι έχεις υποχρεώσεις έναντι των άλλων συναδέλφων, είναι κυνηγετική παιδεία. Το ένοχο μυστικό που όλοι γνωρίζουμε, όλοι ψάχνουμε στους άλλους και όλοι νομίζουμε ότι κατέχουμε πολύ καλά.

Με συνεπαίρνει να ακούω ανθρώπους μεγαλύτερους από εμένα να εξιστορούν γεγονότα του παρελθόντος. Μέσα σε όλο αυτό το ολιγόλεπτο, μαγευτικό ταξίδι που μου προσφέρουν, αναζητώ με αγωνία την λεπτομέρεια που θα με κάνει να αισθάνομαι από την μια τυχερός που αξιώθηκα να είμαι ο μοναδικός που άκουσα την εμπειρία, την χόρτασα, την χάρηκα κι από την άλλη άτυχος για λογαριασμό όλων των νέων κυνηγών που δεν ήταν παρόντες για να μεταλάβουν την γαλήνη που προσφέρει το θάρρος του να περπατάς μέσα στα όρια του νόμου.

«Είμαστε για πέρδικες στην Άνδρο με το νέο 7μετρο κούτουλο που είχε σκαρώσει ο πατέρας μου» θυμάται ο Χριστόφορος. «Εκείνος είχε μείνει να κυνηγήσει κοντά στο σκάφος να το προσέχει κι εμείς πήραμε την ανηφοριά, σαν πιο παιδιά, ακολουθώντας τα κακαρίσματα τους. Αφού πέρασε η ώρα και το κυνήγι έφτανε στο τέλος του, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής ο οποίος περνούσε μέσα από μερικές ρίζες ελιές. Ο καρπός δάμαζε και έπεφτε στο χώμα, μάλλον ήταν μακριά για να κάνει κάποιος κόπο να τις μαζέψει. Χωρίς να το σκεφτούμε πολύ, μαζέψαμε μερικές για το σπίτι και φτάσαμε στο σκάφος με περίσσια χαρά για το έξτρα θήραμα που είχαμε στις τσάντες μας. Μόλις μας είδε ο πατέρας μου έσμιξε τα φρύδια του και ρώτησε τι ήταν αυτά που κρατούσαμε. Χωρίς πολλά λόγια, μας πρότεινε, ή να τις πάμε πίσω και να τις αφήσουμε στο χωράφι, ή, να τις πετάξουμε επιτόπου γιατί μέσα στο σκάφος με δαύτες δεν μπαίναμε! Ελιές που δεν θα τις ζητούσε κανείς και δεν θα έλειπαν από κανέναν μιας και έπεφταν και σάπιζαν στην γη. Δεν ήταν όμως δικές μας και, το κυριότερο, δεν είχαμε πάρει άδεια να τις κόψουμε!».

«Από τα πρώτα μου ταξίδια, μετά την κουμπαριά που είχα κάνει στην Άνδρο, πήγα για πέρδικες στο χωριό του κουμπάρου μου. Ήμουν ξένος στο νησί και λογικό είναι να με έχουν υπό διακριτικής επιτήρησης, αφού δεν ήξερε κανένας τις συνήθειες μου. Η μέρα Τετάρτη για μένα σήμαινε κυνήγι, αλλά για εκείνον ήταν άλλη μια καθημερινή που έπρεπε να παλέψει για το μεροκάματο. Ο μόνος εύκαιρος για να μου δείξει τον δρόμο, ήταν ένας πιτσιρικάς που, αν θυμάμαι καλά, κυνηγούσε για πρώτη φορά με άδεια. Φτάσαμε σε κάποιο σημείο που δεν πήγαινε άλλο το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε με τα πόδια να καλύψουμε μια πορεία μιάμισης ώρας για να φτάσουμε ένα ξεχασμένο κοπάδι πέρδικες που είχε ανακαλύψει ένας βοσκός. Θειε κάπου εδώ μας είπαν ότι βόσκουν, πρέπει να έχουμε το νου μας. Δεν προλάβαμε να κάνουμε ένα βήμα και ένα κοπάδι με 15 πουλιά ξεχύθηκε μπροστά μας. Σήκωσα το τουφέκι και με την πρώτη τουφεκιά είδα πολλά πουλιά να πέφτουν και δεν τράβηξα άλλη. Όταν πήγαμε κοντά είδαμε με μεγάλη έκπληξη ότι είχαν πέσει τέσσερεις πέρδικες. Χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά, κρέμασα το τουφέκι και αφού τις έβαλα στον σάκο, άρχισα να περπατάω για το αμάξι. Που πας από εκεί θειε; Τα κάτω πήραν τα πουλιά! Μου είπε ο μικρός έκπληκτος. Εγώ παλικάρι μου έκανα αυτό που μου επιτρέπονταν να κάνω, αν θες εσύ πήγαινε να τις ξαναβγάλεις κι εγώ σε περιμένω εδώ. Ο μικρός με βαριά καρδιά ακολούθησε στο αυτοκίνητο, μην μπορώντας να χωνέψει ότι περπατούσαμε τρεις ώρες για να τραβήξουμε μια τουφεκιά μέσα σε δευτερόλεπτα και να φύγουμε. Το βράδυ ήξερε όλο το χωριό ότι ο Δαμιανός περπάτησε μιάμιση ώρα, τράβηξε μια τουφεκιά, κρέμασε το τουφέκι στον ώμο του και γύρισε πίσω. Αυτό όμως ήταν το τεστ που πέρασα με άριστα κι από τότε κανένας δεν ασχολήθηκε μαζί μου, διώχνοντας όλα τα σύννεφα της αμφιβολίας από το μυαλό τους για τον Συριανό που τους είχε κουβαληθεί».

«Από παιδί με τραβούσε μαζί του ο πατέρας μου. Παπούτσια από βακέτα με πέλμα ελαστικού αυτοκινήτου φορούσα και περπατούσα ώρες ολόκληρες μαζί του στην Απάνω Μεριά. Μια από όλες τις φορές, στο τέλος του κυνηγίου κατά την επιστροφή, περνούσαμε από ένα αμπελοχώραφο. Πατέρα να κόψω ένα σταφύλι; Ρώτησα τον πατέρα μου. Όχι γιατί δεν είναι ο νοικοκύρης εδώ, μου απάντησε εκείνος. Έλα όμως που ήταν! Και άκουσε όλη την κουβέντα. Εκτίμησε το γεγονός ότι έστω για ένα τσαμπί σταφύλι δεν «λερώσαμε» τα χέρια μας και βγήκε από το μαντρί που ήταν δίπλα και είπε στον πατέρα μου: Κωνσταντή άσε τον Χριστόφορο να μπει να πάρει ότι θέλει.»

Αυτές ήταν τρεις, από χιλιάδες ιστορίες που όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε και που, αν μη τι άλλο, αποδεικνύουν ότι η καλή συμπεριφορά είναι δείγμα σωστής παιδείας και πάντα μας απαλλάσσει από δυσάρεστες καταστάσεις. Είναι περιστατικά που δεν θα έπρεπε να γεμίζουν τις σελίδες ενός κυνηγετικού περιοδικού σαν απλές ιστορίες, αλλά να αποτελούν κεφάλαια στην Βίβλο του κυνηγίου που θα μαθήτευαν οι νέοι κυνηγοί πριν πάρουν το τουφέκι τους στα χέρια.

Καλό είναι να είσαι άσσος στο σημάδι, αετός στο μάτι και φτεροπόδαρος, αν δεν έχεις παιδεία και αυτοσεβασμό είσαι ένα άδειο σεντούκι θησαυρού Σκέψου ότι ακόμα και στο κουτάβι του ο καθένας μας, αρχικά μαθαίνει τις βασικές αρχές υπακοής κι ύστερα το κάνει καλό κυνηγό!

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 4/6/2014.

Υποχρεωτικός ο εμβολιασμός κατά της λύσσας.

Νέα από την ΣΤ΄ ΚΟΜΑΘ.

 ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ - ΘΡΑΚΗΣ

ΕΔΡΑ: ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ 173 – 175551 34 - ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΤΗΛ. 2310 477128 – 477129, 6973 808934, FAX 2310 473863 – 475301

http://www.hunters.gr,
e-mail: info@hunters.gr

facebook: http://www.facebook.com/KynegetikeOmospondiaMakedoniasThrakes

Επιχείρηση απομάκρυνσης μεγάλου φιδιού από Σχολείο της Θεσσαλονίκης.

Ένα φίδι (λαφιάτης) βρέθηκε μέσα σε μικρό πλαστικό φρεάτιο συστήματος άρδευσης στο χώρο στάθμευσης του 7ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης που βρίσκεται πίσω από τους Κήπους του Πασά κοντά στο νοσοκομείο Άγιος Δημήτριος.

Πρόκειται για θηλυκό λαφιάτη μήκους περίπου δύο (2) μέτρων. Το φίδι το είχαν δει την Κυριακή κάτοικοι της περιοχής και ενημέρωσαν τη Δευτέρα το πρωί τη διευθύντρια του σχολείου (τη Δευτέρα δεν υπήρχαν μαθητές).

Η επιχείρηση οργανώθηκε από το Δασαρχείο Θεσσαλονίκης με τη συνδρομή του Ομοσπονδιακού Θηροφύλακα της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας - Θράκης Ρετζέπη Ιωάννη και πιάστηκε από έναν υπάλληλο του Δήμου Θεσσαλονίκης που εργάζεται στο ζωολογικό κήπο και είναι ειδικευμένος στα ερπετά (κ. Βόσβολης Αθανάσιος).

Από πλευράς Δασαρχείου ήταν η δασοφύλακας κ. Χατζηδημητριάδου Εύα.

Η ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ (ΥΠΕΚΑ) ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΕΙΔΩΝ ΑΓΡΙΑΣ ΠΑΝΙΔΑΣ!!! (έχει αποστείλει έγγραφο εδώ και 2,5 χρόνια)

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 04/6/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 28/5/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Ευρωεκλογές 2014...ούτε ψήφος χαμένη!

Συνάδελφε κυνηγέ,

Μπορεί να έχεις παράπονα από την ηγεσία του συλλόγου σου.

Μπορεί να έχεις παράπονα από την ηγεσία της Ομοσπονδίας που υπάγεται ο σύλλογος σου.

Μπορεί να έχεις παράπονα από την ηγεσία της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος.

Μπορεί να έχεις παράπονα με την ηγεσία του Κόμματος Ελλήνων Κυνηγών που χρόνια τώρα δεν μπορεί να ενώσει τις φωνές μας σε μια και που, ίσως να νομίζει ότι ο Έλληνας κυνηγός κοιμάται και δεν καταλαβαίνει!

Μπορεί να έχεις παράπονα με όλους τους πολιτικάντηδες που θυμούνται το κυνήγι, που τόσο αγαπάς, όταν θέλουν την ψήφο σου.

Μπορεί να έχεις παράπονα από τον ίδιο σου τον εαυτό που έδωσες ΕΣΥ το δικαίωμα όλων των παραπάνω να σε αψηφούν.

Ήρθε η ώρα να αναλάβεις δράση!

Μην χαρίσεις την ψήφο σου. Μην αφήσεις άλλο αυτούς που δεν πρέπει να παίρνουν αποφάσεις για σένα και το κυνήγι…το κυνήγι μας.

Στις 25 του Μάη ίσως να έχεις την τελευταία ευκαιρία να αποδείξεις πόσο πολύ αγαπάς το κυνήγι και να στείλεις ένα βροντερό μήνυμα σε εχθρούς και «φίλους».

Ψήφισε Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών, ψήφισε ελεύθερο παραδοσιακό κυνήγι.

Ψηφίζοντας Κ.Ε.Κ. στις ευρωεκλογές δεν θα αλλάξει ο πολιτικός χάρτης της χώρας μας. Αν δεν το κάνεις όμως, είναι σίγουρο ότι θα αλλάξει ο χάρτης με τις ελεύθερες περιοχές θήρας. Είναι σίγουρο, για άλλη μια φορά, πως θα καταλάβουν ότι μπορούν να σε κάνουν ότι θέλουν. Να παίρνουν τα χρήματα από το υστέρημα σου και να τα διαχειρίζονται όπως θέλουν αυτοί. Να συντηρούν με αυτά Μ. κ. Ο. οι οποίες δεν έχουν λόγω ύπαρξης παρά μόνο για να ξεκοκαλίζουν τον κρατικό και τον ευρωπαϊκό κορβανά. Είναι σίγουρο ότι τα κόμματα εξουσίας θα καταλάβουν ότι σε έχουν πάντα στο χέρι με τα ψίχουλα που σου τάζουν. Τιμώρησε τους ΟΛΟΥΣ! Και αυτούς που έχουν το κυνήγι για διάλυση και αυτούς, τους δικούς μας, που τάχα μου θέλουν να πάνε στις Βρυξέλες και δεν μπορούν…στείλε τους! Φτιάξε μόνος σου το υπόβαθρο που θα στηρίζεται από δω και πέρα το κυνήγι.

Σήμερα γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα βιοποικιλότητας, φρόντισε του χρόνου τέτοια μέρα να μην λείπεις εσύ από την λίστα της Ελληνικής υπαίθρου!

Αγαπώ το κυνήγι, ψηφίζω

ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ

Για πέρδικες, ή ρακιτζιό, ή και τα δυο μαζί;

Tου Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Το κυνήγι είναι γιορτή έτσι κι αλλιώς, πόσο μάλλον ένα κυνηγετικό ταξίδι για ένα δύσκολο - αντρικό θήραμα. Η αίσθηση της γιορτινής ατμόσφαιρας μεγαλώνει κι απογειώνεται όταν το ήδη τονωμένο ηθικό, μπολιάζεται με την χαρά της καλής παρέας και αρτύζεται με το πνεύμα ενός αποστάγματος.

Η λύσσα του Βαλσαμή για το κυνήγι της πέρδικας δεν έχει γιατρειά! Μέχρι και γεωργός αποφάσισε κάποια στιγμή να γίνει με απώτερο σκοπό, να πουλήσει τις πατάτες που θα έβγαζε για να καλύψει τα έξοδα ενός ταξιδιού στην Σάμο για το κυνήγι της βασίλισσας του βουνού. Το αποτέλεσμα εκείνης της απόπειρας όμως ίσως απασχολήσει το πληκτρολόγιο μου κάποια άλλη στιγμή. Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω είναι να σου θυμίσω μια παλιά, σοφή ρήση: Όταν κάνει ο άνθρωπος σχέδια, ο Θεός γελάει!

Η λύσσα πέρα από βαριά, επικίνδυνη ασθένεια, είναι και κακός σύμβουλος. Ο Βαλσαμής όμως δεν είναι από δαύτους που την έχουν για μπούσουλα και δεν παίρνει χαμπάρι όσο κι αν τον προκαλεί. Μπορεί να φτάσει σε σημείο να γυρίσει στο αυτοκίνητο ξυπόλυτος από τον ποδαρόδρομο, αλλά όχι με ένοχο βλέμμα και τρεμάμενα χέρια. Χαρακτηριστικά που έχουν όλοι αυτοί που δεν σέβονται τον εαυτό τους.

Η παρέα απαρτίζονταν από την Βαλσάμη, τον Μήτσο και τους αδελφούς Κυριακόπουλους. Ο Μιχάλης κι ο Αντώνης κατά κόσμων: Μπακαλάκια. Υπάρχει ένα κενό μνήμης του φίλου μου, του Βαλσαμή, για το ενδεχόμενο μήπως η παρέα ήταν πιο μεγάλη, αλλά ου γάρ έρχεται μόνον το γήρας!

Τα γέλια και τα πειράγματα ήταν δεδομένα σε τούτη την παρέα αφού ο Μήτσος κι ο Βαλσαμής είναι το δίδυμο της πλάκας. Όπως ο Μπόλεκ κι ο Λόλεκ από τα Πωλονικά κινούμενα σχέδια των παιδικών μας χρόνων.

Η παρέα έφτασε στον κυνηγότοπο και τα πράγματα σοβάρεψαν. Όπλα αναλάβετε και άρξασθε βάδην, ήταν οι επόμενες εντολές προς άπαντες. Ζητούμενο: Οι πέρδικες. Τόπος: Η πανέμορφη Τήνος, ένα μέρος που έχει τον τρόπο του να σε μαγεύει από τα πρώτα βήματα.

Οι μυρωδιές της υπαίθρου στο κυνήγι είναι άλλη μια αιτία αιχμαλωσίας ενός κυνηγού από τούτη την δραστηριότητα. Το βρεγμένο χώμα μετά από μια φθινοπωρινή βροχή, η πρωινή υγρασία, το θυμάρι, ο φασκός, τα σκίνα, η αρεφτιά, η ρίγανη, αφήνουν την δική τους ανεξίτηλη σφραγίδα στο μυαλό όλων αυτών που το κυνήγι έχει ευρεία έννοια στο νου τους και δεν συνδέεσαι στενά μόνο με όπλα, θηράματα και τουφεκιές. Το πνεύμα του οινοπνεύματος στον κυνηγότοπο όμως δεν βρίσκεται στην λίστα των μυρουδιών, τουλάχιστον, των Συριανών κυνηγών.

Στην μέση του πουθενά, μέσα από χαμηλά, πετρόχτιστα μαντράκια αναδύονταν καπνός. Μυρωδάτος καπνός! Ξύλο και οινόπνευμα σκορπούσαν το ένοχο μυστικό στον αγέρα της περιοχής. Οι οικοδεσπότες καταδεκτικοί και φιλόξενοι, κυκλαδίτες γάρ, προσκάλεσαν την κυνηγοπαρέα να κάτσει μαζί τους. Το ρακιτζιό ήταν σε πλήρη εξέλιξη στο κτήμα της κυρά Δήμητρας. Το κυνήγι της πέρδικας κι ο τρύγος είναι δυο δραστηριότητες των ανθρώπων της υπαίθρου, που ανέκαθεν πηγαίνουν αντάμα. Πολλά μεσημεριανά διαλύματα για κολατσιό στο κυνήγι της πέρδικας, έχουν γεύση από γιδοτύρι και σταφύλι Σερφιώτικο με το κουκούτσι να σπάει στο δόντι και την ευχαρίστηση της στιγμής να σε φέρνει ένα βήμα πριν φωνάξεις «Αφήστε με να πεθάνω εδώ!».

Τα όπλα «άραξαν» στην γωνιά του δωματίου και τα αυτοσχέδια καθίσματα από κορμούς δέντρων αφράτεψαν για να φιλοξενήσουν την παρέα. Τα ποτήρια γέμισαν και άρχισαν οι συστάσεις. Έτσι γίνεται εδώ στις Κυκλάδες, πρώτα θα σε φιλέψουν και μετά θα πεις ποιος είσαι και που πας. Στην προκειμένη περίπτωση όμως και ποιοι ήταν ήξεραν και που πάνε, αφού ένας εκ των ρακιτζιοτών, ήταν φαντάρος με τον Μήτσο και τον Βαλσαμή και τα όπλα πρόδιδαν τον προορισμό της συριανής παρέας. Ο Σπύρος Κολάρος θύμισε στους επισκέπτες του ότι κάποια στιγμή προσέφεραν τις υπηρεσίες τους μαζί την πατρίδα, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά στον Μήτσο «Εσύ είσαι συριανός τόσο στην καταγωγή, όσο και στο επίθετο!».

Η παρέα μοιράστηκε. Τα μπακαλάκια μαγεύτηκαν από το «νερό της φωτιάς» και έριξαν άγκυρα για τα καλά. Τα σύγλινα στα πήλινα κιούπια και το ζεστό ρακί που έτρεχε από τον αυλό τους αιχμαλώτισαν και άλλαξαν τον σκοπό της επίσκεψης τους στο νησί της Μεγαλόχαρης. Ο Μπόλεκ κι ο Λόλεκ, ο Βαλσαμής κι ο Μήτσος ντε, αφού πήραν την δόση τους συνέχισαν την πορεία τους για το ραντεβού με τις βασίλισσες, δίνοντας ένα άλλο με την υπόλοιπη παρέα στο ίδιο μέρος λίγες ώρες μετά.

Η κάρπωση σε τέτοιες ιστορίες δεν έχει καμιά θέση, γι’ αυτό και δεν ξέρω αν στο ραντεβού ήταν άπαντες παρόντες, αφού δεν ρώτησα. Για την μετέπειτα πορεία της παρέας ρώτησα, της οποίας κανένα μέλος δεν γνώριζε με σιγουριά πόσο κάνουν δυο και δυο! Το μόνο που γνωρίζουν όλοι τους είναι ότι πέρασαν αφάνταστα καλά. Αντίδοτο στην λύσσα, λοιπόν, μπορεί να είναι και μια απρογραμμάτιστη μάζωξη με πολλά χαμόγελα, χαλαρή διάθεση και νερό της φωτιάς!   

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 21/5/2014.

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 21/5/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 14/5/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Πεθαίνεις όταν ξεχαστείς!

Του Νίκου Βασάλου http://kaliakouda.blogspot.gr

Η υστεροφημία ήταν ζητούμενο μείζονος σημασίας για τους αρχαίους Έλληνες. Η πλούσια μυθολογία μας, αναφέρει πολλές περιπτώσεις για αποφάσεις που πάρθηκαν, ή όχι, αιτία αυτής της σκέψης που βρίσκονταν πάντα στο μυαλό τους και καθόριζε τις κινήσεις τους.

Κρίνοντας εξ ιδίων να πω ότι, αρκετές χιλιάδες χρόνια μετά, η υστεροφημία για τους συγγενείς ενός νεκρού δρα ως βάλσαμο στην πληγή που αφήνει η απώλεια ενός αγαπημένου ατόμου. Ηρεμεί η ψυχή σου όταν ακούς καλά λόγια για το άτομο που ο χαμός του σε πίκρανε και σε πλήγωσε πολύ. Γεμίζει το κορμί σου απ’ άκρη σ’ άκρη με γαληνή και νιώθεις ξαφνικά ότι έκρυβες μέσα σου περισσότερη αγάπη για εκείνο.

Ο σοφός λαός μας λέει ότι ο πραγματικός θάνατος, έρχεται όταν κάποιος ξεχαστεί. Όταν δεν γίνεται πια καμιά αναφορά στο πρόσωπο του κι όταν η θύμηση του δεν πιάνει σε κανένα μυαλό χώρο. Όταν κανένας δεν έχει τίποτα να πει για εκείνον που έφυγε για το πιο μακρινό ταξίδι και η λήθη έχει ξεθωριάσει την εικόνα του.

Στον αντίποδα βρίσκεται η αθανασία που προσφέρει η μνήμη, η αναφορά σε αυτούς που μας έχουν λείψει. Στους αιώνιους ταξιδευτές. Αυτούς που αγαπήσαμε, εκτιμήσαμε και που με τον τρόπο τους κατάφεραν μια μικρή, ή, μεγάλη χαρακιά στην ψυχή μας. Ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει ότι καλύτερα είναι αυτό που νιώθεις να το δείχνεις στον άλλον όσο είναι εν ζωή. «Που θα είμαι εγώ τότε για να δω το άγαλμα που θα μου στήσουν και τα στεφάνια που θα μου καταθέσουν; Όλα αυτά δεν έχουν καμιά αξία μπροστά σε ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ένα ζεστό χαμόγελο. Ένα ποτήρι ούζο που μοιράζεσαι με δυο ευχάριστες κουβέντες». 

Σωστό κι αυτό, έχει μια βάση. Όταν όμως βλέπεις εκδηλώσεις αγάπης και σεβασμού μετά θάνατο κάποιου, μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικός ήταν ο εκλιπόν για εκείνον που χωρίς να σκεφτεί κόπο, χρόνο και χρήμα, αφιερώνει όλα τα παραπάνω για να φωνάξει σιωπηλά: Μου λείπεις!

Ο Σταύρος Κουλούρης υπήρξε μια κυνηγετική μορφή που άφησε εποχή στο νησί μου. Το βαλάντιο του, του επέτρεψε να κυνηγήσει με ακριβά τουφέκια μα και να πληρώσει μεροκάματα για να «κρατάνε» το καρτέρι του ολονυχτίς την περίοδο των τρυγονιών, πάνω εκεί στον Χαρασώνα, στο καρτέρι που ακόμα και σήμερα φέρει, τιμής ένεκεν, το όνομα του. Ευγενική φυσιογνωμία, ευθυτενής, με παράστημα και βηματισμό που πρόδιδαν την γαλάζια απόχρωση που είχε το αίμα που έρεε στις φλέβες του. Συνάμα όμως ήταν τόσο απλός και προσιτός. Όσοι τον γνώρισαν έχουν πολλές καλές κουβέντες να πουν για εκείνον.

Ένας καλός καρντάσης ήταν κι ο Σταύρος Ζαράνης, ο Σταυρής. Άνθρωπος του μεροκάματου, την καλής παρέας και του καλαμπουριού. Παθιασμένος κυνηγός κι αυτός.

Με διαφορά αρκετών ετών, έδωσαν ραντεβού οι δυο τους, οι συνονόματοι, στην γειτονιά των αγγέλων. Φαίνεται όμως ότι το κενό που άφησαν πίσω για τον καλό, κοινό τους φίλο τον Κώστα Ψαθόπουλο ήταν μεγάλο. Έτσι ο γνωστός και απείρως εκτιμώμενος στην κυνηγετική Συριανή κοινότητα, και όχι μόνο, ο κατά κόσμων Μουθούκης, επιστράτευσε την κατασκευαστική του ικανότητα και σκάρωσε ένα ερμάριο μνήμης.

Ένα μικρό ντουλαπάκι φορτωμένο με νερό, καφέ, ζάχαρη, κουταλάκι, μπρίκι, γκαζάκι και ότι άλλο μπορεί να χρειαστεί κάποιος για να ξαποστάσει και να μνημονεύσει τους δυο φίλους του που έφυγαν, ο ένας βιαστικά. Ένα ποίημα, γραμμένο από τον ίδιο, κοσμεί το ένα πορτάκι και μια παράσταση από κυνήγι μπεκάτσας το άλλο.

Όλος αυτός ο θησαυρός, είναι κρυμμένος στην σκιά μια αγριελιάς, στην πλάτη του καρτεριού του Κουλούρη. Ευχάριστη έκπληξη για όποιον θελήσει να αγναντέψει την Τζια, την Κύθνο και την Γυάρο απ’ την μια και από την άλλη την Τήνο, την Μύκονο, την Νάξο και την Πάρο. Μεσημέρι Κυριακής ήταν όταν με τον Λορέντζο και τον πεθερό του τον Αντώνη, πήραμε την ανηφόρα για να χαζέψω από κοντά το πρωτότυπο μνημείο που σκάρωσε το Μουθούκι. Μας έκλεψε τα λόγια και τις σκέψεις η θέα. Το πλέον καταλληλότερο μέρος για να στηθεί ένα «μνημείο» για δυο κυνηγούς. Για δυο άτομα της φαμίλιας που, χιλιάδες χρόνια τώρα, επιμένει να γιομίζει τα σωθικά της με φρέσκο αγέρα και την ψυχή της με εικόνες που, αν μη τι άλλο, σε αφήνουν άφωνο μπροστά στο μεγαλείο της πλάσης.

Ανοίξαμε το ερμάριο, θαυμάσαμε την εφευρετικότητα του κυρ Κώστα, μνημονεύσαμε τους δυο χαμένους συναδέλφους, πήραμε τις ψυχολογικές μας ντόπες που προσφέρει το απέραντο γαλάζιο από εκεί πάνω, γεμίσαμε τα αυτιά μας με τα κακαρίσματα των περδίκων που έψαχναν ταίρι και κατηφορίσαμε για τον μετασκευασμένο αχυρώνα του Αντώνη, που μας φιλοξενεί κάποια κυριακάτικα μεσημέρια και γευόμαστε το νέκταρ της κάβας του.

Να ‘σαι καλά κυρ Κώστα να θυμάσαι τους φίλους σου. Αθάνατοι! 

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου ΚΥΝΗΓΙ στις 7/5/2014.

Νέο τεύχος Τύπος ΚΥΝΗΓΙ.

Μαχόμενο περιοδικό για μαχόμενους αναγνώστες. Κυκλοφορεί αύριο Τετάρτη 7/5/2014 και κάθε Τετάρτη με τον Ελεύθερο Τύπο. Αν σέβεστε την κυνηγετική σας υπόσταση, μην το χάσετε!

Γενική συνέλευση και δώρο τα χάπια!

Ένας πολύ δυνατός πόνος, μέσα από τόσους, είναι κι αυτός της απογοήτευσης!

Απογοήτευση μπορεί να νιώσει κάποιος από πολλές αιτίες. Μια εξ αυτών είναι η απογοήτευση που νιώθεις όταν η απομυθοποίηση ενός ατόμου που εκτιμούσες μέχρι σήμερα, γίνεται με τον χειρότερο τρόπο και αποδεικνύεται ότι είχες «ζυγίσει» λάθος την προσωπικότητα ενός ανθρώπου.

Πόνεσαν, λοιπόν, όλοι όσοι κατά το παρελθόν είχαν την ατυχία να γνωρίσουν τον ηθοποιό που χθες 4/5/2014 έδωσε την καλύτερη του παράσταση στην γενική συνέλευση του Κυνηγετικού Συλλόγου Σύρου, στο θέατρο Ευανθίας Καϊρη σε μια παράσταση του παραλόγου.

Οι παρουσίες δεν εξέπληξαν κανέναν αφού ήταν υποτονικές, όπως αναμενόταν. Μια γενική συνέλευση όμως πάντα έχει κάτι να πει και πάντα η λήξη της κρύβει ένα δια ταύτα. Το δια ταύτα αυτής της γενικής, ήταν η διαπίστωση ότι το κυνήγι ταλανίζεται, βασανίζεται και δολοφονείται από εμάς τους ίδιους! Σε όποια βαθμίδα της κυνηγετικής ιεραρχίας κι αν βρισκόμαστε, όλοι μας έχουμε πρόχειρο και εύκαιρο ένα καρφί για το κυνήγι που αγαπάμε. Οι πολέμιοι του, απλά βάζουν ένα χεράκι επί πλέον, για να πάει αύτανδρο στον πάτο, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Μπερδεύτηκες ε;

Ποιος είναι ο ηθοποιός; Τι είπε; Σε ποιον τα είπε; Ποιος θίχτηκε; και το καλό…Γιατί τα είπε;  

Από την αρχή λοιπόν και με την σειρά:

Είπαμε τις καλημέρες μας, φτιάξαμε τα καφεδάκια μας, ανάψαμε τα τσιγαράκια μας και στρωθήκαμε να ακούσουμε τους απολογισμούς, τους προϋπολογισμούς και να συζητήσουμε όλα τα εντός και εκτός ημερησίας διάταξης θέματα.

Από την αρχή της συνέλευσης η ουρά του περί ου ο λόγος, του ηθοποιού ντε, ήταν στριμένη, σηκωμένη και έτοιμη για καυγά. Εντεταλμένη υπηρεσία εκτελούσε βλέπεις ο κακομοίρης, δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Ήταν παρόν ο εντολέας βλέπεις.

Ότι συζητήθηκε, ότι προτάθηκε, ότι ειπώθηκε και ότι υπήρχε η πρόθεση να ειπωθεί, σε όλα, είχε αντίθετη άποψη. Καλώς και την είχε, αυτά έχουν οι δημοκρατίες. Ο τρόπος όμως, το ύφος, το ήθος, ο τόνος, η ένταση της φωνής και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιήθηκαν εκ μέρους του δεν συνάδουν με δημοκράτη και δη, με άνθρωπο! Ακόμα κι αν είχε δίκιο σε κάποια, ακόμα κι αν είχε κάτι να μας πει, έχασε αυτό το άμοιρο το δίκιο του και κανένας από τους παρόντες δεν κατάλαβε τι ήθελε να μας πει ο ποιητής, αφού όλες του οι κουβέντες έμοιαζαν άναρθρες κραυγές κάποιου που βιάζονταν να κάνει την δουλειά του και να φύγει.

Ποια ήταν η «δουλειά» του; Να μετατρέψει σε χάος την συνέλευση και να φύγει ο κόσμος…όπερ και εγένετο δυστυχώς.

Τελικά ποιος είναι αυτός βρε παιδί μου; Θα μου πεις. Είναι κάποιος που ούτε το όνομα του δεν θέλω να θυμάμαι πια! Και μην πάει το μυαλό σου ότι φοβάμαι και δεν το αναφέρω, έχω αποδείξει κατά το παρελθόν ότι τέτοια μαγκάκια τα έχω για τον π…ρωινό καφέ μου, ναι;

Ήταν κάποιος που γνώριζα, που μου ενέπνεαν σεβασμό τα άσπρα του μαλλιά. Που άκουγα με προσοχή τις ιστορίες που έλεγε από κυνήγια στην γενέτειρα του. Που θεωρούσα ότι οι απόψεις του για το κυνήγι στο νησί μου είχαν στόχο το καλύτερο για όλους μας. Όλα αυτά όμως ήταν μέχρι προχθές. Χθες απέδειξε ότι η ρήση που θέλει αυτόν που θα κοιμηθεί με στραβό να αλληθωρίζει το πρωί, είναι πέρα για πέρα σωστή!

Τα έβαλε με τον τρόπο που επιλέχθηκαν οι υποψήφιοι του ΚΕΚ στις ευρωεκλογές και φταίχτες ήταν το ΔΣ του συλλόγου. Ο τρόπος που διανεμήθηκαν οι πέρδικες από την Ομοσπονδία και φταίχτες ήταν το ΔΣ του συλλόγου. Η τοποθεσία που έχει οριστεί το καταφύγιο θηραμάτων, προ 15ετιας, και φταίχτες ήταν το ΔΣ του συλλόγου. Το κοτετσίσιο DNA των περδίκων που απελευθερώνουμε και φταίχτες ήταν το ΔΣ του συλλόγου. Ότι στην στήλη «Καταπολέμηση επιβλαβών» τα ευρώ ήταν μηδέν…που να πάει το μυαλό του στα μπερδέματα με τις φιλοζωικές και τους οικολόγους!

Ατάκα της ημέρας: ΔΙΟΙΚΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ. Εννοώντας φυσικά το ΔΣ.

Άκαιρη φίλτατε η διαπίστωση σου αφού άργησες να την διατυπώσεις κάποια χρόνια και άτοπη εξίσου, αφού οι Ντάλτον που ήξερες, και ξέρεις, δεν είναι πια στην σύνθεση του ΔΣ του συλλόγου μας. μάλλον μέσα στον παραλογισμό σας κοιτούσες χθες σε λάθος κατεύθυνση!!!

Ερώτηση αγανακτισμένου συναδέλφου: Γιατί φωνάζεις έτσι μωρέ;

Απάντηση σώφρονος ανθρώπου: Γιατί εγώ έχω τα @ρχίδια!

Θα σου πρότεινα ένα ζεστό μέρος να τα αποθέσεις, αλλά απ' ότι φαίνεται είναι φαρδύ και θα πέσουν, θα τα πατήσει κανένας άνθρωπος και θα τρέχεις να βρείς τέτοια εποχή τσακιστές ελιές.

Αποστροφή, αηδία και πολλή μεγάλος εκνευρισμός διακατέχει ακόμα και σήμερα πολλά από τα παρευρεθέντα μέλη της χθεσινής παράστασης που έδωσε ο κυνηγός της πλάκας.

Εύλογη ερώτηση: Γιατί δεν τον πετάξαμε έξω; 

Εύλογη απάντηση: Γιατί κανένας αφενός δεν ήθελε να λερώσει τα χέρια του με ακαθαρσίες και αφετέρου κανένας δεν ήθελε να δώσει αξία σε αυτές! Όλοι ελπίζουν να έχει την ευθιξία να τιμήσει τα παντελόνια που φοράει και να τηρήσει τα τελευταία λόγια που είπε, ότι θα παραιτηθεί από μέλος του συλλόγου…αμήν και στα τσακίδια!

Κοινή διαπίστωση ΟΛΩΝ ήταν ότι ο εν λόγω παραλογιζόμενος υπερήλικας, έδρασε κατ’ εντολή.  

Κατά τα άλλα, γιατί πολύ αξία έδωσα, ειπώθηκε ότι η ΚΟΣΕ θα επιμείνει στον εμπλουτισμό των βιοτόπων του νησιού με κάποια άτομα λαγού. Αποφύγαμε μια λάθος απαγόρευση του κυνηγίου του αφτιά άνευ λόγου και αιτίας. Ψηφίσαμε να αποσταλούν περισσότερα άτομα περδίκων στην Τήνο αφού αυτή σηκώνει μεγάλο κυνηγετικό βάρος στη περίοδο του κυνηγίου της.

Όλα αυτά, τα πολλά και λίγα, έλαβαν χώρα χθες. Ευτυχώς για κάποιους που δεν ήρθαν και δυστυχώς για όλους αυτούς που δεν ήταν παρόντες και έχασαν τέτοια κωμωδία.

Την συνέλευση τίμησε με την παρουσία του ο πρόεδρος του συλλόγου της Τήνου, ένας από τους υποψηφίους του ΚΕΚ στις Κυκλάδες στις επικείμενες ευρωεκλογές του Μαΐου.

Και εις άλλα με υγεία.